Nieuws

Matjesslachtoffer spreekt met Bureau Clara Wichmann over haar ervaringen met haar bekkenbodemmesh én over de rol van de IGZ in de bekkenbodemmatjeskwestie

Eerder deze maand had een van onze mesh-lotgenoten, Harriëlla Heestermans, bekend van de uitzending van Radar van 20 oktober 2025 (https://radar.avrotros.nl/artikel/fragment-nieuwe-bekkenbodemmat-toegelaten-terwijl-verwijdering-bijna-niet-mogelijk-is-62004) een gesprek met Lilianne Ploumen van Bureau Clara Wichmann over haar persoonlijke ervaringen met de matjes en bandjes, maar ook met de rol van de Inspectie voor de Gezondheidszorg in deze al zo lang slepende kwestie.

Zij schrijft hierover:

“Goed en uitgebreid gesprek gehad met Lilianne Ploumen. Ik hoop oprecht dat het bureau van Clara Wichmann iets in beweging kan brengen. Maandenlang ben ik bezig geweest met de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd, de fabrikant en artsen om de werkelijkheid boven water te krijgen. Wat ik daarin ben tegengekomen, is moeilijk te bevatten.

IFU’s (handleidingen) van exact hetzelfde artikelnummer, maar met verschillende informatie over mogelijke bijwerkingen. Hoe kan dat? Hoe kan essentiële informatie blijkbaar niet eenduidig zijn? Bovendien zijn bij mijn implantaten niet alle batchnummers volledig gedocumenteerd door het ziekenhuis. Dat maakt het nog moeilijker om te achterhalen wat precies is gebruikt en welke risico’s er waren.

De Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd heeft eerder aangegeven dat de implantaten die bij mij zijn gebruikt niet geschikt waren voor de bekkenbodem, en later dat ze wél geschikt zouden zijn. Deze tegenstrijdige informatie roept veel vragen op en voelt voor mij niet juist.
En dan de uitkomsten van onderzoeken … waar patiënten vaak geen volledig inzicht in krijgen i.v.m. geheimhoudingsplicht. Dat voelt alsof je buitenspel staat, terwijl het juist over je eigen lichaam en gezondheid gaat.

De complicaties van bekkenbodemproblemen en mesh-implantaten hebben mijn leven fysiek ingrijpend veranderd. Maar ze hebben me ook vastberadener gemaakt om mijn verhaal te blijven vertellen en te blijven inzetten voor duidelijkheid, erkenning en verandering.
Zwijgen is geen optie meer. Niet voor mij. En niet voor alle vrouwen die hier ook mee te maken hebben (gehad), vaak in stilte.
Daarom deel ik dit. Omdat er meer openheid nodig is. Meer erkenning. En echte verandering.

En ondertussen worden er alweer nieuwe producten ontwikkeld, zoals de Calistar S. Vrouwen worden hierbij opnieuw langdurig gevolgd om de veiligheid te beoordelen. Dat roept bij mij vragen op. Want terwijl er nieuwe “oplossingen” worden geïntroduceerd, voelen de problemen en ervaringen van vrouwen met eerdere implantaten nog lang niet altijd erkend of serieus genomen.
Hoeveel vrouwen moeten dit nog meemaken voordat er écht iets verandert?

Lees hier meer via de link: https://clara-wichmann.nl/rechtszaak/complicaties-bekkenbodemmatjes/“

Sharon Hodgson nieuwe minister van Volksgezondheid in het Verenigd Koninkrijk

De Britse regering heeft een parlementslid dat zich lange tijd heeft ingezet voor patiëntveiligheid (o.a. met betrekking tot bekkenbodemmatjes) benoemd tot de nieuwe minister van Volksgezondheid en Preventie.

Parlementslid Sharon Hodgson vervangt Ashley Dalton, die chemotherapie moet ondergaan wegens uitgezaaide kanker en op 2 maart jl. is afgetreden. Ashely Dalton blijft wel parlementslid voor West Lancashire.

De nieuwe minister Hodgson heeft zich reeds vanaf 2017 ingezet voor vrouwen die letsel hebben opgelopen door bekkenbodemimplantaten. Zij probeerde o.m. een schadevergoeding voor hen te regelen. Haar eigen moeder was een van degenen die levensbedreigende complicaties ondervond als gevolg van een bekkenbodemmatje.

Sharon was voorzitter van een groep parlementsleden die is opgericht om de aandacht te vestigen op het Cumberlege-rapport uit 2020, waarin werd opgeroepen tot de benoeming van een commissaris voor patiëntveiligheid en een herziening van de bestaande schadevergoedingsregelingen.

Eerder dit jaar zei mevrouw Hodgson dat het “ronduit schofferend” was dat de regering nog geen officieel antwoord had gegeven op een rapport uit 2024 over het mesh-schandaal. Het Britse kabinet heeft nog geen besluit genomen over compensatie voor de slachtoffers.

Actiegroep Sling The Mesh feliciteert Sharon Hodgson van harte met haar benoeming tot minister van Volksgezondheid en Preventie (https://www.instagram.com/p/DVbeu3uAltI/):

“Sharon heeft een grote verantwoordelijkheid op zich genomen na het vertrek van parlementslid Ashley Dalton. Zij brengt enorm veel passie en ervaring mee naar deze functie, aangezien ze jarenlang voorzitter was van de First Do No Harm APPG (All-Party Parliamentary Group). Omdat Sharons moeder een mesh-implantaat geïmplanteerd kreeg, is Sharon de perfecte politica om te begrijpen wat vrouwen nodig hebben en wat er moet veranderen in de gezondheidszorg.”

De arts verzweeg zijn fout – VROUW / Telegraaf 21 februari 2026 –
Rubriek “Achter het nieuws”

Deze maand besloot VROUW van de Telegraaf opnieuw aandacht te besteden aan medische missers. Ze becijferden dat een kwart van de mensen die de afgelopen twee jaar naar een ziekenhuis of kliniek ging te maken kreeg met een (bijna)  medische misser en dat liefst 18 % van deze groep blijvende lichamelijke schade opliep.
Dat is veel. En blijvende lichamelijke schade is iets wat je helemaal niet wilt, waar je tegen wil en dank aan moet leren wennen, waardoor je een compleet ander leven krijgt en waar je vaak niet gelukkiger van wordt.

De patiënt die Marion van Es interviewde is Renate Evertse die een boek schreef over alle ellende in haar leven na een verkeerd geplaatst bekkenbodemmatje:
https://www.bol.com/nl/nl/p/robot-dokter-had-zijn-dag-niet/9300000018612414/?cid=1771767312915-7402994623611&bltgh=8070080a-2fd2-4923-868a-3edc4a564b6f.ProductList_Middle.0.ProductTitle

In het interview in VROUW komt de reden van plaatsing van het matje ter sprake, alle pijn na de ingreep, wat er precies fout ging tijdens de operatie en in de nazorg, haar rechtszaak, hoe haar leven vandaag de dag is, Renates boek en tenslotte het gesprek met de arts die haar invalide maakte en de brief die hij schreef.

Bekkenbodemmatjes worden nog steeds geplaatst. Nu gelukkig vaak als laatste optie. Bandjes om stress-incontinentie op te lossen (ook van polypropyleen mesh) worden echter nog altijd snel -en vaak als eerste oplossing- aangeboden.

Via deze link is het artikel in VROUW terug te lezen:
https://www.telegraaf.nl/vrouw/achter-het-nieuws/renate-65-is-arbeidsongeschikt-na-medische-misser-welke-gek-heeft-hier-een-schroef-in-geboord-riep-een-andere-arts/131829787.html

In memoriam Monique van Hek 1969-2026

Op 27 januari bereikte ons het droevige bericht dat onze lotgenote Monique van Hek plotseling is overleden. Monique was pas 56 jaar en zij was nog lang niet klaar met alles wat zich op haar levenspad aandiende.

Al waren de laatste 15 jaar van Moniques leven heel moeilijk en werd ze zwaar invalide, zij bleef altijd positief en bewonderenswaardig dapper. Monique gaf nooit op en vond altijd wel dingen die de moeite waard waren om voor door te gaan.

In 2010 kreeg Monique een TVT bandje geïmplanteerd. Dit was het begin van haar lange lijdensweg: steeds terugkerende urineweginfecties en bloedverlies werden door de jaren heen aangevuld met een heleboel andere klachten, zoals pijn, afstotingsverschijnselen (haar lichaam accepteerde haar polypropyleen bandje niet), koorts, zenuwpijn en uitval in haar been. Haar leven werd steeds verder uitgekleed, totdat Monique uiteindelijk 80% van de tijd liggend in bed belandde.

Omdat ze haar hier in Nederland niet konden/durfden te helpen ging Monique voor hersteloperaties naar het buitenland. Hiervoor moesten crowdfundacties worden gestart, omdat haar Nederlandse zorgverzekeraar niet over de brug wilde komen (terwijl de ingreep die alle ellende veroorzaakte door hen gewoon blind werd vergoed).

Omdat Monique niet tegen onrecht kon, mensen wilde helpen en de wereld wilde waarschuwen voor de gevaren van matjes en bandjes werd zij drie keer geïnterviewd. Het AD maakte een filmpje dat nu van internet lijkt te zijn verdwenen. Maar ook RTL.nl en Franska.nl schreven over haar zoektocht naar herstel:

https://www.rtl.nl/nieuws/nederland/artikel/4680021/monique-implantaat-incontinentie-tvt-o-urineverlies-operatie-asia
https://franska.nl/zo-bont-maken-onze-zorgverzekeraars-het

Monique laat een man en drie kinderen achter.

42-Jarige Franse acteur wil euthanasie na mislukte liesbreukingreep

14 januari 2026

In juli 2023 onderging Arnaud Denis een ogenschijnlijk eenvoudige operatie om een liesbreuk te verhelpen. Maar daarna veranderde zijn leven in een nachtmerrie.

Zoals Le Monde meldt (https://www.lemonde.fr/…/arnaud-denis-comedien-et…), lijdt de 42-jarige acteur en regisseur sinds juli 2023 aan ondraaglijke pijnen, nadat hij een liesbreukingreep onderging.

Deze methode is al lang een wereldwijde standaard. De Franse Vereniging voor Chirurgie legt uit dat het belangrijkste voordeel van implantaten een lagere kans op recidive is. Volgens het Franse nationale agentschap voor de veiligheid van geneesmiddelen en gezondheidsproducten worden er jaarlijks ongeveer 200.000 van dergelijke implantaten in Frankrijk geplaatst.

Een liesbreuk is een vrij veelvoorkomende aandoening waarbij een deel van de darm door een zwakke plek in de buikwand naar buiten puilt en een bult in de liesstreek vormt. Om het weefsel te versterken en de kans op terugkeer te verkleinen, plaatsen chirurgen in de meeste gevallen een synthetische mesh – een matje dat in het lichaam wordt vastgezet.
Voor de meeste patiënten is dit inderdaad een routine-ingreep, maar sommige mensen kunnen ernstige complicaties ondervinden.

Meestal gaat het hierbij om chronische pijnen die de kwaliteit van leven ernstig kunnen aantasten en werk en dagelijkse activiteiten kunnen belemmeren. Volgens verschillende onderzoeken komt dit in 0,5-6% van de gevallen voor. Voor Arnaud Denis betekende dit een persoonlijke ramp.

Slechts tien dagen na de operatie begon zijn toestand snel te verslechteren. Hij kreeg hevige pijn, misselijkheid, trillingen en spijsverteringsproblemen. Later kwamen daar hormonale, spier- en neurologische problemen bij. In drie maanden tijd verloor hij 17 kilogram.

Arnaud bezocht verschillende artsen, maar kreeg lange tijd geen antwoord op de vraag wat er met hem aan de hand was. Artsen legden geen verband tussen zijn symptomen en de operatie met een liesbreukmatje, en sommigen beweerden zelfs dat het probleem ‘psychisch’ was.

Pas een jaar later opperde een van de chirurgen dat zijn lichaam het mesh materiaal (polypropyleen) mogelijk slecht verdroeg en stelde voor om het matje te verwijderen.

Omdat hij de lokale specialisten niet vertrouwde, vloog de acteur naar de VS, waar hij 40.000 euro betaalde voor de operatie. Zijn toestand verbeterde echter niet; integendeel, het verslechterde en de acteur werd herhaaldelijk opgenomen in het ziekenhuis en onderging behandelingen.

Ondanks dit alles raakte Denis niet meteen volledig in wanhoop. Integendeel, hij probeerde zijn verhaal openbaar te maken en een stem te worden voor andere patiënten. Op Facebook richtte hij de groep ‘Franse slachtoffers van hernia-implantaten’ op, waar honderden mensen soortgelijke problemen delen. Samen zijn ze van plan een collectieve rechtszaak aan te spannen.

Dankzij hun actievoering heeft het Franse Agentschap voor de Veiligheid van Geneesmiddelen en Gezondheidsproducten in maart 2025 de controle op dergelijke implantaten verscherpt, en in juni organiseerde het een bijeenkomst met artsen en patiënten.

Vóór Arnaud Denis ziek werd door het liesbreukmatje was hij een succesvol theaterregisseur. Vijftien jaar lang leidde hij zijn eigen gezelschap en regisseerde hij een aantal -door critici geprezen- voorstellingen.
In 2025 ontving zijn productie van Pierre Choderlos de Laclos’ toneelstuk “Les Liaisons dangereuses” vier nominaties voor de Molièreprijs.

In een interview met journalisten zegt de 42-jarige man: “Ik kan mijn huis niet meer uit. Ik heb geen sociaal leven meer. Ik ben alles kwijtgeraakt wat een mens waardevol maakt. En het wordt steeds erger … Artsen hebben me niets meer te bieden.

Arnaud verklaarde dat hij heeft besloten om in België (waar dat legaal is) hulp bij sterven aan te vragen. Het eerste gesprek staat gepland voor eind januari.

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Op 14 januari 2026 besteedde Louis Amar van de Franse TV aandacht aan het leed van Arnaud, dat zo groot is dat leven er niet meer inzit. Het interview werd goed bekeken. Het werd een bijzonder ontroerende uitzending: https://www.youtube.com/watch?v=lV7j4NwKL70

Sling the Mesh (Groot Brittannië) lanceert de campagne “No language left behind”

Op 1 januari 2026 is Sling The Mesh’ uit Engeland de grote internationale campagne ‘No language left behind’ gestart, toen ontdekt werd dat fabrikanten van mesh-implantaten zich op een nieuwe doelgroep hebben gestort: namelijk op vrouwen in landen waar Engels niet (veel) gesproken wordt.
Sling The Mesh heeft haar belangrijkste blog laten vertalen in 22 talen, zodat vrouwen overal ter wereld toegang hebben tot de waarheid over mesh-implantaten.

Lees hieronder de in het Nederlands vertaalde tekst van de campagne:

Jarenlang hebben vrouwen die schade hebben ondervonden door bekkenbodemimplantaten pijn geleden en zijn ze geconfronteerd met stelselmatig stilzwijgen. Hun stemmen werden genegeerd, hun lijden ontkend en de ware omvang van de schade bleef verborgen, omdat de meeste landen complicaties niet registreren.

Taalbarrières zorgen ervoor dat velen wereldwijd geen toegang hebben tot essentiële informatie, steun of gerechtigheid. Daarom lanceert Sling The Mesh “No Language Left Behind”, een campagne die ervoor moet gaan zorgen dat complicaties door bekkenbodemimplantaten overal worden erkend en aangepakt, ongeacht de taal.

Waarom is deze campagne urgent?

Fabrikanten van mesh-implantaten richten zich nu agressief op landen waar Engels niet veel gesproken wordt, met name op Zuidoost-Azië, maar ook op andere regio’s. Deze vrouwen zijn vaak het meest kwetsbaar – ze missen vertaalde informatiebronnen, juridische begeleiding en netwerken voor belangenbehartiging. Dit is niet alleen een gezondheidsprobleem – het is een wereldwijd probleem van gelijkheid.

Wat heeft Sling The Mesh gedaan?

Met medewerking van collega’s, vrouwen die schade hebben ondervonden door mesh-implantaten, vrienden en familie heeft Sling The Mesh haar belangrijkste blog vertaald in 22 talen, waarmee zij de meest belangrijke gesproken talen ter wereld bestrijken. Dit zorgt ervoor dat vrouwen overal ter wereld toegang hebben tot de waarheid over de schade door mesh-implantaten en kunnen meedoen aan de strijd voor het nemen van verantwoordelijkheid.

De blogs benadrukken het belang van voorzichtigheid bij het interpreteren van wetenschappelijke literatuur over mesh en richten zich op een recent, zwak bewijsstuk dat wordt gebruikt om mesh-producten wereldwijd agressief te promoten.

Wat is onze missie?

• Wereldwijd bewustzijn creëren: Geen enkele vrouw zou in stilte moeten lijden vanwege taalbarrières.
• Gemeenschappen versterken: Meertalige informatiebronnen aanbieden voor patiënten, families en belangenbehartigers.
• Risico’s aan het licht brengen waar artsen dat niet doen: De impact van mesh-marketing onder de aandacht brengen.

Hoe kun je helpen?

Deel de campagne van Sling The Mesh: Gebruik #NoLanguageLeftBehind op sociale media om de boodschap te verspreiden.

Word vrijwilliger als vertaler: Help ons om onze campagne in nog meer talen uit te breiden.

Het grotere plaatje

Deze campagne draait om rechtvaardigheid zonder grenzen. Door taalbarrières te doorbreken ontmantelen we de systemen die onrecht ongehinderd laten voortwoekeren. Samen kunnen we ervoor zorgen dat geen enkele vrouw, ongeacht welk land, ras of taal, achterblijft.

De talen:
Chinees (vasteland)
Traditioneel Chinees / Hong Kong and Taiwan
Deens
Engels
Frans
Duits
Grieks
Gurmukhi (India) en Shahmuki (Pakistan)
Hindi
Italiaans
Japans
Litouws
Nederlands
Noors
Pools
Portugees
Roemeens
Slowaaks
Spaans
Thais
Turks
Welsh
Zweeds

Interview dokter Veronikis over het verwijderen van mesh en het ASIA Syndroom

Op 1 december jl. is dokter Veronikis opnieuw geïnterviewd door anti-meshactiviste Cynthia Gagné. Goed dat zij dat doet, want zo komen we stukje bij beetje meer te weten over waarom volledige verwijdering van mesh zo belangrijk is en wat mesh kan doen met iemands auto-immuunsysteem.

Dokter Veronikis beantwoordt heel uitgebreid Cynthia’s vragen. Hij vertelt dat de term ASIA Syndroom (Autoimmune Syndrome Induced by Adjuvants) is bedacht door de Israëlische dokter Yehuda Shoenfeld en wat het syndroom inhoudt, wat voor klachten mannen en vrouwen met mesh kunnen krijgen.

Hij legt uit dat mesh vrijwel direct na het inbrengen in een mensenlichaam begint met afbreken en dat het lichaam onmiddellijk start met ‘vechten’ tegen de ingebrachte polypropyleen. De boel rondom de mesh begint te verlittekenen, het lichaam wil de mesh isoleren, er ontstaat chronische inflammatie en vele stukjes mesh raken los tijden het afbrekingsproces.

Dat er geen stabilisatoren aan de polypropyleen mesh zijn toegevoegd helpt niet mee: in een mensenlichaam is het immers warmer dan daarbuiten (kamertemperatuur). Als bij het verwijderen van de mesh door robotchirurgie (of zelfs als de patiënt koorts heeft) warmte vrijkomt dan kan de polypropyleen smelten. Het is van het grootste belang dat er geen stukken polypropyleen achterblijven in het lichaam. Zelfs geen hele kleine stukjes.

Na verwijdering van (liefst alle) mesh vinden er levensveranderende wonderen plaats: mensen raken hun hersenmist kwijt, hebben geen last meer van spier- en gewrichtspijnen, zijn niet meer chronisch vermoeid, zowel de artritisachtige klachten als de spierontstekingen verdwijnen. Mensen kunnen vaak weer hun leven oppakken van vóórdat de mesh werd geïmplanteerd.

Het interview met dokter Veronikis is te bekijken via deze link:
https://www.facebook.com/reel/1521316159186442

Wereldwijde petitie tegen mesh in mensenlijven nieuw leven ingeblazen

Al geruime tijd loopt er een petitie tegen kunststof matjes en bandjes in mensenlijven. Deze petitie is deze maand opnieuw actueel gemaakt en wereldwijd verspreid want niemand (ook aan de andere kant van de wereld) wil toch plastic matjes/bandjes in zijn of haar lijf, zeker niet als er andere oplossingen zijn?! Als er zich complicaties voordoen zijn dit soort implantaten immers niet of nauwelijks zonder schade te verwijderen …

Soms wordt gezegd dat het nodig is om zo’n matje of bandje te implanteren ….
Maar de vraag is: wanneer is het écht nodig??

Wie tekent (en verspreidt) deze o zo belangrijke petitie en helpt een halt toe te roepen aan het soms lukraak implanteren van polypropyleen matjes en bandjes (mesh)?
Tekenen kan via deze link: https://c.org/V4M4H7CKSc

Alvast enorm bedankt voor je stem en voor het verspreiden van deze petitie!

Oproep van AvroTROS Radar:
Ervaar jij klachten door jouw bekkenbodemmatje?

Ervaar jij klachten door jouw meshimplantaat, ook wel bekend als bekkenbodemmat en/of incontinentiemat? En wil je deze volledig laten verwijderen, maar je loopt tegen obstakels aan? Laat het AvroTROS Radar dan weten!

Dat kan via het invullen van het vragenformulier dat je kunt vinden via deze link:
https://radar.avrotros.nl/artikel/oproep-ervaar-jij-klachten-door-jouw-bekkenbodemmatje-62008?fbclid=IwY2xjawNl8UxleHRuA2FlbQIxMQBicmlkETAxa3htSWhZZFRPbzNnaFYxAR73viMtQe4MjFXkuK0WfmIHS13T51PgWeO8GOK4T4PR-JV2VFImRZ5geblx2Q_aem_VCxckv27GT80GOFLg0tgEA

Alvast enorm bedankt!