Nieuws

Uitzending Talkshow Eva – 26 februari 2025

Op 26 februari is er weer even aandacht voor de bekkenbodemmatjes in de TV-uitzending van Eva. In de uitzending wordt er stilgestaan bij Antoinette Hertsenberg en 30 jaar Radar, als hét programma waar gedupeerd Nederland met onrecht terecht kan.
Met presentator Antoinette duikt Eva in de geschiedenis met de woorden:

“30 jaar lang is Antoinette Hertsenberg het gezicht en het brein achter het succesvolle programma, Inmiddels hebben tientallen miljoenen kijkers gezien hoe zij zich vastbijt in dossiers als de woekerpolisaffaire, het schandaal met de bekkenbodemmatjes en het absurde astro-TV.”

Daarna komt in beeld waar Radar zich zoal in heeft vastgebeten over de jaren heen en wordt (o.a.) de aankondiging getoond van de ons zeer bekende eerste aflevering over de bekkenbodemmatjes van 3 december 2012.
Voor veel vrouwen in Nederland was die uitzending het moment waarop zij zich realiseerden: “Ik ben niet de enige. Ik sta niet alleen.”

Eva vraagt in de uitzending aan Antoinette:
Je hebt inmiddels in die dertig jaar zoveel misstanden aangepakt en altijd met enorme betrokkenheid. Maar als je terugkijkt, naar je hele oeuvre eigenlijk, zijn er ook zaken waarbij je zei: “Ik was echt woest, ik was daar woest over dat dat gebeurde; ik vóélde het echt?”

Antoinette antwoordt:
Ja dat was het meest -denk ik- bij de bekkenbodemmatjes, Ik kreeg een brief van een mevrouw die zo’n bekkenbodemmatje gekregen had naar aanleiding van een baarmoederverzakking, want dat gebeurt heel veel bij vrouwen. En die was geplaatst en ze zei de volgende dag tegen de arts: “Ja hij zit gewoon echt niet goed, ik heb pijn, hij moet eruit. Ik vóél gewoon dat het niet goed zit.”
Hij zei: Nee mevrouwtje, maar daar moet u gewoon even aan wennen, gaat u maar naar huis, over drie maanden dan kunnen we dat pas beoordelen … En na drie maanden was ze meteen weer terug en ze zei: “Ja ik heb elke dag pijn: ik kan niet zitten, ik kan niet lopen, ik kan niet liggen, ik kan niet werken. Hij moet eruit.”
Toen zei hij: “Ja dat kan nu niet meer, want hij is nu vergroeid in uw lichaam.”
En dat is echt woestmakend want ze is niet serieus genomen, en vervolgens zijn wij er helemaal ingedoken: van ja hoe zijn die bekkenbodemmatjes nou eigenlijk onderzocht en wat zíjn dat eigenlijk voor matjes? Nou dat is een megaverhaal geworden.

Eva en Antoinette sluiten af met de woorden: Ja, met veel mensen die eigenlijk levenslang leed daaraan overhouden. Levenslang leed. Ja.

De volledige uitzending is terug te kijken via deze link:
https://tvblik.nl/eva/26-februari-2025

Gevonden op de site www.sudinfo.be en in de krant:
https://www.sudinfo.be/id953642/article/2025-02-14/apres-une-operation-corinne-une-tournaisienne-de-61-ans-sest-retrouvee-en-chaise?utm_campaign=pushs&utm_source=Facebook&utm_medium=fb_page_ne_tournai

Na een operatie zat Corinne twee jaar in een rolstoel

Corinne Beuscart uit Kain (België) werd in 2015 geopereerd vanwege intense neuralgische pijnen in het bekken (ter hoogte van de pudenduszenuw) en kwam een ​​paar jaar later in een rolstoel terecht. Een ‘afdaling naar de hel’ die ze toeschrijft aan de kunststof bandjes (T.O.T. en Parietex Prusup Strip) die zonder haar medeweten in haar lichaam zijn geïmplanteerd, zegt ze.

In 2015 raadpleegde Corinné Beuscart een uroloog na hevige pijn in de pudenduszenuw. Ze had ook last van licht urineverlies “maar niets ernstigs”, benadrukt ze. De dokter besluit -“na slechts één consult en zonder mij de procedure echt uit te leggen”, verzekert ze ons- om te opereren.

Een paar jaar later kon de Waalse zich niet meer zonder haar rolstoel verplaatsen: “Ik kon niet meer autorijden, koken voor mijn kinderen, niet meer naar beneden gaan”, getuigt de Kainoise die haar gezondheid en mobiliteit geleidelijk zag achteruitgaan. Een “afdaling naar de hel” die ze toeschrijft aan de bandjes (bedoeld om urine-incontinentie tegen te gaan) die zonder haar medeweten bij haar zijn ingebracht, zegt ze. “Ik voelde me verminkt, het is geen operatie, het is een slachting”, verzekert ze met woorden die even sterk zijn als het fysieke en psychologische lijden dat haar vandaag de dag nog steeds overweldigt.

“Ik was genoodzaakt om naar de Verenigde Staten af te reizen, de enige plaats waar een arts het aandurfde om al het plastic dat in mijn lichaam zat te laten verwijderen. Het kostte mij €35.000,- en vooral een nieuwe, invasieve chirurgische ingreep.

EEN “CHIRURGISCHE VERKRACHTING”Drie jaar na deze hersteloperatie gaat het beter met Corinne: ze loopt weer, heeft haar onafhankelijkheid herwonnen, een bijna normaal leven: “Maar het zal nooit meer hetzelfde zijn”, zucht ze, door de tranen in haar ogen heen. “Het is alsof ik een chirurgische verkrachting heb meegemaakt, maar het ergste van alles was dat het rechtssysteem niet naar mij luisterde en mijn lijden niet erkende.” In een vonnis uit november 2024 werd Corinnes zaak geseponeerd: “Ik ben zo boos”, zegt ze. De rechter erkende echter wel de fout van de arts dat hij een kompres was vergeten tijdens de operatie: “Ik kreeg een schadevergoeding van € 1.500,-. Maar voor de prothesen die zonder mijn medeweten zijn geplaatst, kreeg ik niets! De deskundige concludeerde (letterlijk)“een ongelukkige ontwikkeling” na de operatie. En toestemming van de patiënt? Wat doen we ermee?

Het kostte Corinne Beuscart zes jaar om te begrijpen wat er met haar was gebeurd: “Ik zou deze implantaten nooit hebben geaccepteerd als ik het had geweten. Ik ging voor een ingreep aan de zenuw. De arts noemde heel kort het idee van een bandje, zonder verdere uitleg, zonder mij te vertellen dat deze door de obturatoropeningen in het bekken én de spieren zou gaan. Bovendien -verkondigde de Waalse- alleen van het bestaan ​​van deze implantaten te hebben gehoord omdat ze bij de ziekenhuisadministratie om details over haar factuur informeerde, terwijl met de uroloog (gezien de discussiet over het vergeten kompres) alle dialoog al was afgebroken. Corinne Beuscart heeft sindsdien veel over dit onderwerp gedocumenteerd: “Ik sloot me aan bij de groep Franse vrouwen die tegen deze kunststof meshbandjes vochten. Hun 113 klachten zijn voorlopig gesloten”, verzucht de Waalse. “Maar er wordt in de media en op televisie nog aandacht aan besteed. Dit is ongetwijfeld de enige strijd die we nog kunnen voeren om gehoord te worden en ook te waarschuwen tegen deze te vaak geplaatste implantaten. Er zijn vergelijkbare groepen in Nederland en Canada. “.

“IK DACHT AAN EUTHANASIE”

Van haar lange medische hindernisbaan hield ze een litteken over dat gevormd werd door 44 nietjes, “zoals bij een keizersnede”, legt ze uit, en een fotoboek: “Je ziet mij met mijn zonen, in een rolstoel: ik heb echt mijn best gedaan, maar ik kon het niet meer”, legt Corinne uit. “Als ik niet in de Verenigde Staten een hersteloperatie had kunnen ondergaan, zou ik zijn gestorven. Ik zat erover na te denken om euthanasie aan te vragen”, vertrouwt ze toe. De pijn was progressief en trad een paar jaar later op, maar begon toen, blijvend en ondraaglijk te worden: “Ik heb contact opgenomen met de artsen, maar niemand kon de vinger op de zere plek leggen. Men begreep niet waar de pijn vandaan kwam. Ik voelde een knak (ik denk dat het een van de prothesen was die los was gekomen). Er werd mij verteld dat dit psychisch was. Ik heb geprobeerd om opnieuw te gaan studeren, maar ik kon alleen nog maar op een bal zitten.” Om haar moeilijkheden bij het lopen te beschrijven, verwijst Corinne naar een marionettenpop: “Alsof de draden naar de benen waren doorgesneden: mijn linkerbeen reageerde niet meer. Bij elke stap voelde ik een schuifeffect. Ik slikte medicijnen omdat de pijn ondraaglijk was, ik verkeerde in een hersenmist. Mijn lichaam stootte feitelijk het plastic af dat in mij was geplant”

Vandaag, bijna tien jaar na haar eerste operatie, besloot Corinne naar buiten te treden, haar woede te uiten, zich te bevrijden van taboes; ook erkenning te krijgen voor haar pijn, voor de strijd die ze doormaakte -altijd met de hulp van haar man en haar kinderen-: “Ik werd zelfs voor gek verklaard. Sommige mensen dachten dat ik kanker had, maar de ellende is bij mij ingebracht!” Erover praten, vanaf nu de openbaarheid zoeken, dat is de strijd die ze wil voeren.

Ter info: Corinne heeft een Facebookpagina aangemaakt, getiteld Victimes Bandelettes périnéales TOT TVT MESH – Belgique
https://www.facebook.com/bandelettes.perineales.belgique

December 2024
Update onderzoek Bureau Clara Wichmann
naar rol inspectie bij ernstige complicaties bekkenbodemmatjes

Het bureau Clara Wichmann is nog altijd bezig met haar onderzoek naar de rol van de Inspectie Gezondheidszorg en Jeugd inzake de bekkenbodemmatjesaffaire. Ze willen boven tafel krijgen of de IGJ voldoende heeft gedaan bij het toezicht op het gebruik van transvaginale bekkenbodemmatjes.

Wanneer het Bureau Clara Wichmann -op basis van de resultaten van het onderzoek- zal concluderen dat juridische vervolgstappen mogelijk zijn worden wij weer geïnformeerd.

Het onderzoek loopt nogal wat vertraging op omdat fabrikanten van meshmatjes bezwaar maken tegen openbaarmaking van veel documenten. Bureau Clara Wichmann zet zich ervoor in om de documenten zo snel en zo volledig mogelijk te krijgen.

Wat al wél duidelijk is is dat mogelijke (juridische) vervolgstappen zich niet zullen richten op (individuele) schadevergoedingen.

Via deze link vind je de update van december 2024 (wel even naar beneden scrollen!):
https://clara-wichmann.nl/rechtszaak/complicaties-bekkenbodemmatjes/

Duizenden demonstranten (waaronder ook mesh-slachtoffers en hun sympathisanten) marcheren in Parijs tegen geweld tegen vrouwen

Zaterdag 23 november 2024

Demonstraties tegen geweld tegen vrouwen brachten in heel Frankrijk 100.000 mensen samen, waaronder 80.000 in Parijs, volgens de Confédération Générale du Travail (CGT).

Twee dagen voor de nationale dag tegen geweld tegen vrouwen (op 27 november) organiseerden feministische verenigingen afgelopen zaterdag een reeks demonstraties.

In Parijs vertrok de stoet van Gare du Nord richting Place de la Bastille.

Onder de demonstranten was een groep Franse en Belgische vrouwen die slachtoffer zijn geworden van het implanteren van matjes en bandjes (mesh) in de bekkenbodem. Zij zien dit soort operaties als gynaecologisch- maar ook als seksueel geweld, omdat vrouwen dankzij dit soort ingrepen (seksueel) invalide kunnen worden, artsen dat weten, maar desondanks gewoon doorgaan met dit soort operaties.

Het leven van met mesh geopereerde vrouwen verandert soms drastisch (en vaak voor altijd) in een groot drama.

Kwaliteit van vaginale mesh neemt binnen 60 dagen al af
Brits onderzoek

21 oktober 2024
Storm Newton
Verslaggever Gezondheid BBC News

Een materiaal dat vaak wordt gebruikt in vaginale mesh-implantaten begint volgens een nieuwe studie binnen 60 dagen na implantatie in het bekken al te degenereren.

Tijdens onderzoek van de Universiteit van Sheffield zijn sporen van polypropyleen, een type thermoplast, gevonden in het weefsel grenzend aan de implantatielocaties.

Sheila MacNeil, emeritus hoogleraar biomaterialen en weefseltechniek, zei dat de bevindingen betekenen dat het “cruciaal” is dat er “nieuwe en betere” materialen worden gevonden.

Dr. Alison Cave, hoofdveiligheidsfunctionaris bij the Medicines and Healthcare products Regulatory Agency , zei: “De MHRA houdt medische hulpmiddelen voortdurend in de gaten en we beoordelen alle nieuwe en opkomende bewijsstukken.”

Transvaginale mesh-implantaten (TVM) – gemaakt van synthetische materialen zoals polypropyleen – zijn gebruikt om verzakking van bekkenorganen en stress-urine-incontinentie te behandelen, maar kunnen bij sommige vrouwen invaliderende schade veroorzaken.

Bijwerkingen zijn onder meer infectie, bekkenpijn, moeite met plassen, pijn tijdens seks en incontinentie.

In 2018 beperkte The Britse National Health Service het gebruik van TVM-implantaten en ze worden in Groot Brittannië nu alleen nog als laatste redmiddel gebruikt via een programma met verhoogd toezicht en beperkte toepassing.

Tijdens het onderzoek werd gekeken naar polypropyleen mesh geïmplanteerd in schapen, die een vergelijkbare bekkenanatomie hebben als vrouwen.

Prof MacNeil zei: “Dit onderzoek levert objectief fysiek bewijs dat dit materiaal niet geschikt is voor implantatie in het bekken.

“Dit is cruciaal omdat het absoluut noodzakelijk is dat we nieuwe en betere materialen ontwikkelen voor de vele duizenden patiënten die lijden aan stress-urine-incontinentie en verzakking van bekkenorganen.”

Dit bericht komt nadat meer dan 100 vrouwen in Engeland -met complicaties t.g.v. van vaginale meshimplantaten- een schikking hadden getroffen als onderdeel van een groepsclaim.

Britse actievoerders hebben nu opgeroepen tot onmiddellijke actie op basis van het onderzoek van Sheffield.

Kath Sansom, oprichter van de steungroep Sling The Mesh, die bijna 11.000 leden telt over de hele wereld, zei: “De grote groep meshslachtoffers doorstaat invadiderende complicaties, zich onbewust van het feit dat het kunststof materiaal dat in hun lichaam wordt geïmplanteerd ongeschikt is voor het doel en zo snel in kwaliteit achteruitgaat”.

“Deze studie bevestigt wat velen van ons al vermoedden: dat de mesh onstabiel wordt en schade veroorzaakt die onomkeerbaar is.”

Dr. Cave van de MHRA zei: “Patiëntveiligheid is onze topprioriteit en het gebruik van chirurgische matjes voor de behandeling van stress-urine-incontinentie en verzakking van de bekkenorganen is sinds 10 juli 2018 aan beperkingen onderworpen.

“Er worden uitzonderingen gemaakt wanneer dit type mesh de enige mogelijk geschikte behandelingsoptie is voor een vrouw”.

“De mesh mag echter alleen worden gebruikt bij zorgvuldig geselecteerde patiënten, die zijn geïnformeerd over de voordelen en de risico’s, en deze begrijpen, en bij wie alle andere behandelingsopties zijn onderzocht.”

Monique Peters schrijft een brief van hoop voor haar lotgenoten en Edith van Zalinge maakt ook hier een minidocu van

In maart 2021 maakte filmmaker Edith van Zalinge (https://edithvanzalinge.nl/about/) geheel belangeloos een minidocumentaire over Monique Peters en haar ernstige gezondheidsproblemen sinds haar TVT-bandje. De film gaat over de matjes(bandjes)- problematiek en hoe Monique, ondanks alle verliezen, een manier vindt om haar leven opnieuw in te richten en er iets moois van te maken.

In “Een lichaam van porselein”, te zien via deze link: https://vimeo.com/527210955, vertelde Monique het verhaal over het verlies van haar gezondheid en het ontstaan van haar fragiele kunstwerken van porselein. Met deze film wilde zij andere vrouwen waarschuwen én bemoedigen.
De film werd gemaakt aan de vooravond van het vertrek van Monique naar Amerika, waar zij haar bandje -door de vermaarde dokter Veronikis- heeft laten verwijderen.

Een brief van hoop
Inmiddels is Monique al lang terug uit Amerika en het gaat goed met haar. Zij kreeg op haar 61^e haar leven weer terug! Onlangs schreef zij een “brief van hoop” aan alle vrouwen die dagelijks met de gevolgen van het implanteren van een mesh moeten leven, om ze een hart onder de riem te steken, om ze hoop te geven. Opnieuw was Edith van Zalinge bereid hier een bijzondere productie van te maken.

Op 9 augustus 2024 besteedde Radar opnieuw aandacht aan de volgende kwestie:

Het is al heel lang algemeen bekend (ook bij de politiek) dat er jaarlijks veel onnodige medische ingrepen worden uitgevoerd in Nederland. Dit komt voor een belangrijk deel omdat zorgverzekeraars ziekenhuizen aanzetten tot méér behandelingen dan nodig, zodat de ziekenhuizen hun jaarbudgetten zullen halen. Hoe werkt dit dan? Van tevoren  wordt afgesproken welke operaties er zullen worden uitgevoerd. En achteraf wordt dan gekeken of het aantal is gehaald. Vervolgens krijgt het ziekenhuis daar dan een (vooraf afgesproken) bedrag voor. Wordt het aantal niet gehaald, dan krijgt het ziekenhuis minder uitbetaald …

Het Elizabeth Twee Steden Ziekenhuis in Tilburg is één van de ziekenhuizen die niet wil meewerken aan de perverse productieprikkel die het huidige systeem veroorzaakt. Zij willen goede zorg leveren en alleen dát doen wat nodig is voor de patiënt. Het ETZ heeft dit opnieuw aangekaart bij de zorgverzekeraars en voorlopig hebben ze voor elkaar gekregen dat zij een vast budget ontvangen, ongeacht wat ze doen. Hierdoor kunnen zij beter het gesprek met de patiënt aangaan en worden onnodige behandelingen en operaties  niet meer uitgevoerd.

Hopelijk willen ook andere ziekenhuizen het voorbeeld van het ETZ volgen en lijdt dit tot herziening van het beleid van de zorgverzekeraars en daarmee verlaging van de zorgkosten.

Voor het YouTubefilmpje zie deze link: https://www.youtube.com/watch?v=B6hESet2B9k

Lotgenote Kee brengt boek uit

Na Diana Melis (Medische missers? De complicatie-theorie als drogreden – 2016) en Renate Evertse (Robot dokter had zijn dag niet – 2020) heeft ook matjeslotgenote Kee Vermeer een boek uitgebracht. Kee, die sinds 1993 al worstelt met een scala aan aandoeningen, kreeg boven op alles in 2019 ook nog een TVT-O bandje geïmplanteerd. Haar ervaringen met dat bandje van polypropyleen komen -op meerdere plekken in haar boek- aan bod.

De titel van Kee’s boek luidt: “Je ziet er zo goed uit” en handelt over haar ervaringen als chronisch (pijn)patiënt. Ook aan haar medische zoektocht, met een combinatie aan (zeldzame) (on)zichtbare kwalen, zoals haar bandje, besteedt ze uitgebreid aandacht. Ze stuit op onbegrip en onkunde van artsen, een slechte samenwerking tussen medici onderling en onvoldoende luisteren. Ook wordt er vaak slecht doorgevraagd. Als dokters het even niet meer weten wordt soms zelfs het euvel “tussen de oren” gezocht ….
Gelukkig ontmoet ze ook medici met een heel andere aanpak en instelling!

Kee heeft haar oude leven -het drukke leven waarin ze vol overgave werkte, sportte en leefde- voorgoed vaarwel moeten zeggen. Ze had haar eigen coachings- en loopbaanbegeleidingsbedrijf, zorgde voor vier kinderen, reed Harley, stond middenin het leven, had heel veel mensen om zich heen en kwam tijd te kort voor de honderduizend-en-één dingen die ze wilde doen. KEE stond voor Krachtig, Energiek en Enthousiast, zoals iedereen haar kende; nu is het haar pseudoniem ….
In Kee’s tegenwoordige leven moet er regelmatig voor háár gezorgd worden, in plaats van andersom. Dat vindt ze moeilijk en het vergt veel aanpassingsvermogen – een compleet andere manier van kijken, van leven. Om gelukkig te kunnen blijven heeft Kee moeten leren loslaten. Van “aan” naar “ uit”, zo formuleert ze het zelf.

Chronische (pijn)patiënten, mesh-slachtoffers en mensen met onbegrepen aandoeningen zullen zich goed herkennen in de vlot en luchtig geschreven verhalen van Kee. En voor alle ándere mensen zal dit boek een eyeopener zijn!

Dit is wat Noordkop Centraal schrijft over Kee’s debuutboek:
https://noordkopcentraal.nl/kee-schrijft-boek-over-medische-zoektocht/

En dit schrijft de uitgever, Boekscout:
https://www.boekscout.nl/shop2/boek/9789464898156#productinformatie

Artikel over professor dr. Jan Willem Cohen Tervaert op de site van de Vasculitis Stichting

Op de site van de Vasculitis Stichting kwamen we dit lovende artikel tegen over het werk van professor dr. Cohen Tervaert, een stuk geschiedenis, en zijn meest recente onderscheiding tijdens het 14e Internationale Autoimmuniteit Congres te Ljubljana, Slovenië.

Het artikel is van de hand van Peter Verhoeven en werd gepubliceerd op 8 juli 2024.

https://vasculitis.nl/nieuws/prof-dr-cohen-tervaert-onderscheiden/

Tribunaal doet uitspraak nadat een chirurg vrouwen in wanhoop aan hun lot overliet

2 juli 2024
Door Matthew Hill en Chloe Harcombe

Een Engelse chirurg, die patiënten met pijn en ellende aan hun lot overliet, heeft een aantal medische missers begaan, heeft de rechtbank vastgesteld.

De in Bristol gevestigde chirurg Dixon, die kunststof matjes (mesh) gebruikte om verzakte darmen te behandelen, heeft zijn patiënten onvoldoende geïnformeerd, hun symptomen niet goed onderzocht, en geen alternatieve behandelmethoden aangedragen, blijkt uit een rapport.

De General Medical Council (GMC) spande een zaak aan tegen de heer Dixon, die meer dan 200 patiënten behandelde in het Southmead Hospital en het Spire Hospital.

De heer Dixon ontkent alle beschuldigingen en beweert dat de procedures te goeder trouw zijn uitgevoerd en dat elke operatie tot complicaties kan leiden.

Rapporten uit de periode 2010 tot 2016 werden als onderdeel van de rechtszaak -onder leiding van de Medical Practitioners Tribunal Service- beschouwd.

De BBC onthulde voor het eerst beschuldigingen tegen Dixon in 2017, toen veel vrouwen klaagden over hevige pijnen na hun operaties.

Twee jaar geleden bleek uit een onderzoek door het Southmead Hospital dat 203 mesh-operaties, uitgevoerd door de heer Dixon, als onnodig werden beschouwd en dat in plaats daarvan niet-chirurgische behandelingen hadden moeten worden aangeboden.

Dokter Dixon gebruikte een techniek die bekend staat als mesh-rectopexie om darmproblemen te behandelen.

Met behulp van deze procedure worden mesh-implantaten in het lichaam geplaatst om bekkenbodemverzakking en incontinentie bij vrouwen te behandelen – beide aandoeningen die na de bevalling kunnen optreden.

Het matje (de mesh), dat meestal is gemaakt van synthetisch polypropyleen, is bedoeld om beschadigd of verzwakt weefsel te herstellen.

Sam Van Der Heijden, uit Hastings, East Sussex, werd in 2011 door de heer Dixon behandeld in het Spire Hospital.

Het tribunaal oordeelde dat hij een handmatig onderzoek naar rectumprolaps had uitgevoerd zonder dat er een begeleider bij was, voordat hij haar niet goed informeerde over de risico’s van een operatie, die werd uitgevoerd om haar oorspronkelijke problemen op te lossen.

Mevrouw Van Der Heijden zegt: “Omdat hij de deskundige was, ben ik er maar in meegegaan.”Een paar maanden ging het goed, maar daarna werd het erger.”

Een ‘zeer wrede man’

Dokter Dixon vertelde mevrouw Van Der Heijden dat haar dikke darm “dood” was, wat aanleiding gaf tot een nieuwe grote operatie om deze te verwijderen.

Ze leeft nu met een stomazakje en heeft alvleesklierinsufficiëntie en galzuurmalabsorptie ontwikkeld.

“Mijn gezondheid is niet -en zal nooit meer zijn- zoals voorheen”, aldus mevrouw Van Der Heijden. “Het heeft een heel slecht domino-effect gehad op mijn hele systeem: ik ben voortdurend uitgeput, uitgedroogd, absorbeer niet goed… de lijst is eindeloos.”

Ze beschreef de heer Dixon als een “zeer wrede man” met “geen medeleven” en “geen empathie” voor zijn patiënten.

‘Extreme pijn’

Jennifer Hill, uit Bristol bleef ook achter met levenslange pijn en maagproblemen, nadat ze een mesh-operatie had ondergaan in het Spire Hospital.
De procedure werd in 2012 uitgevoerd om haar prikkelbaredarmsyndroom te behandelen.
Ze vertelde de BBC: “Het was hartverscheurend. Ik had extreme pijn”.

“Ik had altijd diarree, ik had voortdurend een opgeblazen gevoel en voelde me te miserabel om ergens aan te denken. Na de operatie maakte ik kennis met blijvende pijn en winderigheid die hij volledig ontkende.”

Het tribunaal oordeelde ook dat de heer Dixon ongepaste verwijzingen maakte naar het seksleven van mevrouw tegenover haar man.
“Ik heb nog steeds nachtmerries en ik kan mezelf nog steeds voor de kop slaan omdat ik hem geloofde”, voegde mevrouw Hill eraan toe.