Tot ons grote verdriet bereikte ons het bericht dat, na lang ziek te zijn geweest, op 2 februari 2024 op 79-jarige leeftijd is overleden onze voormalig adviseur oud-anesthesioloog Frans van Passel.
In 2016 leerden wij Frans kennen via de voorzitter van onze toenmalige stichting. Frans was één van de zeldzame medici die totaal niet tegen onrecht kunnen. Hij wilde MeshedUp dan ook heel graag helpen door ons van advies te voorzien, zijn agenda vrij te maken voor vergaderingen en ons te vergezellen tijdens overleg met medisch specialisten.
Frans bekommerde zich persoonlijk om enkele uitbehandelde mesh-patiënten die geen zicht meer hadden op enige kwaliteit van leven. Hij bouwde een persoonlijk contact met ze op, zocht dingen voor ze uit, en koos ervoor ze te ondersteunen, adviseren en begeleiden in de breedste zin van het woord.
Frans is twee jaar lang, van 2016 tot 2018, onze medisch adviseur geweest. Toen zijn BIG registratie niet werd verlengd vond hij dat hij moest stoppen. Hij hield daarna wel nog steeds een vinger aan de pols, omdat hij onze lotgenotengroep een warm hart toedroeg en maar moeilijk los kon laten.
Wij vonden het een voorrecht om Frans te mogen leren kennen. Hij was een prachtmens met het hart op precies de juiste plek.
We wensen zijn nabestaanden veel sterkte toe
NIEUWS december 2024
Nieuwste “Bekkenbodem op de kaart” over bekkenbodemimplantaten
Deze maand is de nieuwste “Bekkenbodem op de kaart” uitgekomen van de stichting Bekkenbodem4All met als thema “bekkenbodemimplantaten”
In dit magazine vinden we een aantal interviews met artsen, maar ook ervaringsverhalen van patiënten, er wordt ingezoomd op mogelijke toekomstige operatietechnieken, maar ook op behandelingen zonder mesh, Lianne Ploumen van Bureau Clara Wichmann komt aan het woord en er wordt opgeroepen bij klachten na een implantaat alsjeblieft melding te doen bij MEBI (ik wil daaraan toevoegen om eventuele klachten vooral óók te melden bij de IGJ).
Een vrouw uit Noord-Isère (Frankrijk) vertelt over haar dagelijkse lijden na het inbrengen van een bandje tegen urine-incontinentie
Bourgoin-Jallieu Door Noémie Philippot en Véronique Pueyo Maandag 4 december 2023
Haar operatie was bedoeld om haar van haar klachten af te helpen. Het veroorzaakte uiteindelijk pijn die bijna ondraaglijk is. Een verpleegkundige vertelt over het lijden dat is veroorzaakt door het inbrengen van een bandje om urineverlies te stoppen. Deze operatie veranderde haar leven.
Christine plakte deze poster in de wachtkamer van haar verpleegkantoor.
Paardrijden en fietsen zijn voorgoed verleden tijd. Haar autoritten als onderdeel van haar werk als zelfstandig verpleegkundige zijn een beproeving geworden. Het dagelijkse leven van Christine (haar voornaam is op haar verzoek veranderd) werd op zijn kop gezet na een operatie die door de uroloog en haar huisarts werd gepresenteerd als een “comfortingreep”. In juni 2023 werd er een bandje onder de urethra geplaatst om urineverlies tijdens het sporten tegen te gaan. De operatie duurde 15 tot 20 minuten en werd haar als een eenvoudige ingreep voorgesteld, maar sindsdien heeft deze 57-jarige vrouw er elke dag last van. Dagelijkse pijn in de onderbuik Het is onmogelijk geworden voor Christine om rechtop in haar stoel te zitten. “Het is alsof ik voortdurend een vaginale schimmelinfectie of een urineweginfectie heb. Het is dezelfde pijn, maar dan onophoudelijk”, legt de verpleegster uit, terwijl ze de brandende pijn beschrijft waar ze sinds de operatie last van heeft.
Een paar dagen na de operatie denkt ze dat deze pijn normaal is en dat deze overgaat. Geconfronteerd met haar volharding, keerde Christine terug naar de uroloog die haar twee keer heeft geopereerd. Hij biedt haar dan zeer zware medicijnen aan.
Ik had deze operatie nooit toegestaan als ik had geweten dat ik mijn hele leven elke dag medicijnen zou moeten slikken, om nog maar te zwijgen van het feit dat er bijwerkingen op de lange termijn zijn”, zegt zij.
Ze is met stomheid geslagen door het antwoord van de specialist: “Nou ja, maar weet u, deze operatie wordt blind uitgevoerd, soms is het resultaat niet zoals we zouden willen, soms is er bijkomende schade.”
Een moeilijke verwijderingsoperatie
Haar vertrouwen in medisch specialisten brokkelt af. “Ik heb twee andere gynaecologen gezien voor verwijderingsoperaties, maar dankzij hun antwoorden op de vragen die ik hen stelde, voelde ik me niet op mijn gemak en had ik geen vertrouwen. Ik overweeg dus niet om mij door deze medici te laten opereren.”
Bij het plaatsen van deze twintig centimeter lange strook, die de vorm heeft van een polypropyleen netje, wist Christine niet dat dit heel moeilijk te verwijderen zou zijn. Slechts enkele artsen voeren deze procedure in Frankrijk uit, zonder dat dit garandeert dat de patiënt ooit pijnvrij raakt. “De operatietijd is minimaal 4 tot 5 uur. De strook mesh blijft daadwerkelijk in het vlees hangen en moet je eruit pulken. Draadje voor draadje moet je uit het weefsel kunnen pellen zonder al te veel schade aan te richten, dus je moet heel goed op de spieren en zenuwen letten.”
Grote onzekerheid over de toekomst De enige betrouwbare verwijderingsoperatie vindt volgens haar plaats in de Verenigde Staten en kost 20.000 euro. Dankzij een Facebook-steungroep kon ze in contact komen met vrouwen bij wie de bandjes werden verwijderd. Deze groep biedt informatie maar ook morele steun, omdat de impact van het implanteren van deze bandjes zowel fysiek als psychisch een hel is.
“Ik ben erg boos op mezelf omdat ik dit heb laten doen, terwijl ik zelf in de medische wereld werkzaam ben. Ik zeg tegen mezelf dat ik dit had moeten weten, ook dat het enorm ingewikkeld is om zo’n bandje te verwijderen. Ik had liever mijn urineverlies voor lief genomen en geen dagelijkse pijnen gehad”, verzekert Christine.
Als de operatie in de Verenigde Staten op dit moment financieel niet haalbaar voor haar is, moet de zevenenvijftigjarige helder krijgen wat dàn te doen, omdat ze bang is dat haar pijn uiteindelijk zal verergeren. “In de steungroep kreeg ik te horen: wees voorzichtig, je staat nog maar aan het begin, er wordt niet aan je verteld dat je op de lange termijn nòg meer problemen zult kunnen krijgen, zoals erosie (het doorschuren van het bandje) in de vagina of de plasbuis, of perforatie van organen. Dit gebeurt soms bij vrouwen die het verwijderen van het bandje uitstellen.”
Christine zou graag willen dat er meer transparantie komt rond deze operatie en dat de richtlijn van 2020 die gehanteerd wordt in haar praktijk -dat een consultatie door een gynaecoloog en een uroloog (inclusief overleg en afwegingen) vereist is- meer zal worden gerespecteerd. Een ondersteunende WhatsApp-groep De WhatsApp-groep waar Christine zich na allerlei medische omzwervingen bij heeft aangesloten heet: “Bandelette périnéale France”. Anne-Laure Castelli is de vertegenwoordigster: “Het is erg zwaar werk”, legt ze uit. “Elke dag verzamelen we ervaringen van vrouwen die enorm lijden. En toen koos Elodie, die samen met mij de groep leidde, ervoor om in België geëuthanaseerd te worden, omdat ze al jaren slachtoffer was. Een trauma voor ons allemaal.” zegt Anne-Laure, wier stem breekt als ze over haar vriendin praat.
Anne-Laure had 7 jaar lang een bandje in haar lijf: “De dokters vertelden me dat het in mijn hoofd zat als ik pijn had, dat het stress was! Tot de dag dat ik hoorde dat één chirurg het volledig zou kunnen verwijderen. Ik ging naar De Verenigde Staten en mijn familie heeft mij geholpen de 20.000 euro bijeen te brengen die nodig was voor de operatie. Sindsdien gaat het beter met mij, ik kan een paar minuten rechtop op een kussen zitten, maar ik kan nog steeds niet werken.”
Anne-Laure Castelli is de woordvoerder van de ondersteunende WhatsApp-groep
Er werd een klacht ingediend tegen de arts wegens onbedoeld letsel en ernstige misleiding Anne-Laure is een van de 80 vrouwen die in 2020 een groepsvordering hebben ingediend bij het parket van Parijs. “We hebben een klacht ingediend wegens onbedoeld letsel en zware misleiding. Maar het onderzoek naar onze klacht is pas net begonnen, drie jaar nadat deze is ingediend, dat duurt echt te lang!
We hebben 300 parlementsleden aangeschreven, die niet op ons hebben gereageerd, en aan de minister van Volksgezondheid, die ons een standaard antwoordbrief heeft gestuurd. We hebben de indruk dat we niet worden gehoord. En dit is toch een volksgezondheidsprobleem.”
Je moet weten dat deze bandjes blind worden geplaatst: “De prothese wordt dwars door de spieren geprikt ter hoogte van de obturatorgaten van het bekken. Soms is hij door de chirurg ook te strak getrokken. Daarbij komt dat deze prothese gemaakt is van polypropyleen, een materiaal dat geacht wordt biocompatibel zijn (dat het materiaal zonder schadelijke en nadelige effecten kan bestaan naast levende cellen en weefsel), maar onderzoeken hebben aangetoond dat het ontstekingen kan veroorzaken. En veel vrouwen stoten het af. Met deze bandjes zijn we gevoeliger voor urineweginfecties dan andere vrouwen.”
Stop deze ingreep Anne-Laure komt op adem en vervolgt: “In Frankrijk worden nog steeds jaarlijks 30.000 bandjes geplaatst, sommige patiënten zijn jong. Veel artsen passen de richtlijn van 2020 niet toe, dat vereist dat de gynaecoloog en de uroloog vóór de operatie in dialoog treden en kiezen voor de beste oplossing voor de patiënt. Hoewel het implanteren van deze vaginale implantaten verboden is in Engeland en Schotland en sinds deze zomer ook in Nieuw-Zeeland gaat het hier maar door. We moeten deze ingreep stoppen. Artsen vertellen ons dat deze bandjes verlichting bieden aan vrouwen, misschien is dat waar, maar ze doen dat toch echt met teveel schade.”
OPROEP
VERSPREID DE BRIEF VAN CYNTHIA!
De Canadese Cynthia, die vrouwen met mesh begeleidt richting een arts in Amerika die de mesh mogelijk zou kunnen verwijderen, stuurde gisteren een brief aan de hoogleraar die Élodie op haar 33e verjaardag –op 6 november 2019- zonder haar toestemming een prothese “cadeau deed”.
Cynthia heeft alle meshgroepen wereldwijd -en alle mensen die niet tegen onrecht in de medische wereld kunnen- gevraagd om haar brief te verspreiden: het bewustzijn moet verder worden vergroot en de stem van Élodie mag niet verstommen. Dit mag niet voor niets zijn gebeurd!!!
Voel je vrij om dit bericht te delen om het bereik van deze trieste realiteit te verbreden en bij te dragen aan de reflectie op medische praktijken.
NIEUWS Groot-Brittannië november 2023
Moeder, 59, verminkt door vaginale mesh en alleen en in de steek gelaten in haar strijd tegen fecale incontinentie krijgt een recordschikking van 1 miljoen pond toegewezen en zegt: “Ik ben niet de enige. Er zijn er DUIZENDEN zoals ik”
Mailonline – 13 November 2023 – door Emily Stearn, hoofdreporter
Een moeder die aan heftige pijnen lijdt door vaginale mesh heeft van de Britse National Health Service een recordschikking gekregen van minstens 1 miljoen pond.
Yvette Greenway-Mansfield, 59, uit Leamington Spa, liet in 2009 in het Coventry University Ziekenhuis een bekkenbodemmatje plaatsen om haar baarmoederverzakking (wanneer spieren en weefsel in het bekken verzwakken, en organen zoals de baarmoeder, in de vagina zakken en uitpuilen) te laten behandelen.
Maar pas in 2017 kreeg ze te maken met ernstige complicaties, waaronder vreselijke pijn en bloedingen, waardoor ze incontinent werd voor ontlasting als gevolg van het implantaat.
Yvette Greenway-Mansfield met haar man advocaat Michael Mansfield
Uit haar claim wegens medische nalatigheid tegen de Universitaire Ziekenhuizen Coventry en Warwickshire NHS Trust bleek dat haar toestemmingsformulier was gewijzigd nadat ze het had ondertekend. Er werd ook te snel besloten tot deze ingreep, aldus haar advocatenkantoor.
Mevrouw Greenway-Mansfield noemde de compensatie een ‘enorme opluchting’, maar heeft kritiek op de regering omdat deze faalde om duizenden andere vrouwen te steunen in hun claims.
Vaginale mesh is een netachtig materiaal gemaakt van kunststof dat in de vaginawand wordt ingebracht en fungeert als een versteviging ter ondersteuning van organen zoals de blaas. Het werd ooit routinematig uitgedeeld door de National Health Service om verzakking en incontinentie te behandelen: twee problemen die veel voorkomen na de bevalling.
Maar het leidde tot een scala aan gezondheidsproblemen bij duizenden vrouwen, waaronder seksuele disfunctie en schade aan de vaginawand. Bij sommigen sneed het matje door de vaginawand of doorboorde de blaas. Veel slachtoffers van deze operatieprocedure -door campagnevoerders als ‘barbaars’ bestempeld- zijn nu nauwelijks nog in staat te lopen.
Terwijl ze haar schikking besprak, zei mevrouw Greenway-Mansfield tegen The Guardian: “Ik ben niet de enige. Er zijn duizenden Yvettes. Er zou een pot met geld moeten zijn om deze vrouwen schadevergoeding te geven en er zou een zorgplan moeten komen als automatische reactie op mensen die door mesh beschadigd zijn”.
‘Het komt neer op een perceptie van vrouwen en de gezondheidsproblemen van vrouwen. We hebben er allemaal genoeg van gehad.’
Mevrouw Greenway-Mansfield, die getrouwd is met de 82-jarige advocaat Michael Mansfield, bezocht haar huisarts voor het eerst in 2009 nadat ze vaker moest plassen en last had van pijn in de onderbuik. Ze kreeg te horen dat ze een baarmoederverzakking had en er werd haar een transvaginale tape (TVT) mesh-implantaat aanbevolen.
Maar in augustus 2017 kreeg ze plotseling ondragelijke pijn in haar rechteronderbuik, die uitstraalde naar haar been en haar vagina begon te bloeden. Haar pijn werd heviger, maar ze kreeg te horen dat er geen duidelijke medische oplossing was.
In februari 2020 werd de mesh verwijderd na een particuliere verwijzing naar het Spire Bristol Hospital. Ze bleef echter last houden van urine- en fecale incontinentie en chronische pijn.
Uit haar claim tegen het ziekenhuisfonds bleek dat het formulier van mevrouw Greenway-Mansfield, waarin zij instemde met de ingreep, was gewijzigd nadat zij het had ondertekend. De risico’s van de operatie, waaronder cystoscopie, tape-erosie, pijn, overactieve blaas en diepe veneuze trombose, waren niet opgenomen in haar oorspronkelijke toestemmingsformulier, waarvan ze een kopie had bewaard.Ze zei: “Ik kon niet geloven wat ik zag. Ik voelde me volkomen in het gelijk gesteld.
“Als ik die documentatie niet had bewaard, zou ik in de rechtszaal hebben gestaan, aan een kruisverhoor zijn onderworpen, en voor leugenaar hebben kunnen worden uitgemaakt”, zei ze. “Het breekt mijn hart voor vrouwen die dit moeten meemaken”. Neil Clayton, de partner bij Lime Solicitors die gaat over de klinische nalatigheid, zei: “De Universitaire Ziekenhuizen Coventry en Warwickshire NHS Trust hadden een zorgplicht, en ze hadden ervoor moeten zorgen dat mevrouw Greenway-Manfield volledig geïnformeerd toestemming kon geven voor elke chirurgische ingreep. Ze hadden haar op de hoogte moeten stellen van de mogelijke risico’s die hierdoor zouden kunnen ontstaan.”
“De gynaecoloog ging te snel tot een operatie over vóórdat alle andere (medische) opties waren uitgesloten.Bovendien voerde zij bij de verkeerde aandoening de verkeerde operatie uit en ging zij onnodig over tot een operatie.Het is bijzonder schokkend dat mevrouw Greenway-Mansfield een toestemmingsformulier ondertekende dat achteraf werd gewijzigd om risico’s op te nemen waarvan zij nooit op de hoogte was gesteld.”
“Geen enkel geldbedrag kan mevrouw Greenway-Mansfield volledig compenseren voor de pijn die ze heeft geleden en zal blijven ervaren, en voor de levenslange zorg die ze nodig zal hebben, wat allemaal terug te voeren is op het feit dat ze überhaupt geen mesh nodig had.” Ondertussen zei een woordvoerder van de Universitaire Ziekenhuizen Coventry en Warwickshire NHS Trust: “We hebben mevrouw Greenway-Mansfield onze oprechte excuses aangeboden en erkennen hoe haar leven door deze procedure in 2009 is beïnvloed.
Het aanbieden van deze operatieprocedure waarbij gebruik wordt gemaakt van vaginale mesh voor de behandeling van stress-urine-incontinentie of verzakking van de bekkenorganen is in Engeland sinds 2019 opgeschort en in 2022 zijn er hiervoor gespecialiseerde centra opgericht.
We hopen dat de schikking mevrouw Greenway-Mansfield in staat zal stellen aan haar voortdurende zorgbehoeften te voldoen en haar en haar gezin zekerheid te bieden in de toekomst.” Hoeveel vrouwenlevens door bekkenbodemmatjes en -bandjes zijn verwoest, is onbekend, maar barones Cumberlege, die leiding gaf aan het officiële rapport over het bekkenbodemmesh-schandaal, gepubliceerd in 2020, schatte het op ‘tienduizenden’.
Het gebruik van mesh voor stress-urine-incontinentie werd in juli 2018 stopgezet, zoals aanbevolen in het voorlopige rapport van het onderzoek. Spanningsvrije vaginale tape of TVT genoemd, werd geïntroduceerd als een chirurgische methode om stress-urine-incontinentie te behandelen. De aandoening, die miljoenen vrouwen in Groot-Brittannië treft, zorgt ervoor dat urine onvrijwillig uit de blaas lekt.
Uit cijfers blijkt dat zes op de tien vrouwen ten minste één symptoom van een slechte bekkenbodemgezondheid hebben, zoals urine-incontinentie of verzakking van een van de bekkenorganen. Voor sommigen kan dit slechts een paar druppels zijn, veroorzaakt door hoesten, niezen of bepaalde vormen van lichaamsbeweging. Maar anderen kunnen merken dat hun hele blaas zonder waarschuwing wordt geleegd. Het probleem is meestal het gevolg van een verzwakking of beschadiging van het netwerk aan spieren in het bekken dat betrokken is bij het plassen. Dit komt vaak voor na de bevalling. Bij de operatie wordt een stukje mesh, normaal gesproken gemaakt van een soort plastic, via een kleine snee in de vagina ingebracht. Het wordt onder de urethra geplaatst, het kleine buisje dat urine van de blaas naar buiten het lichaam transporteert, en is bedoeld om de verzwakte spieren te ondersteunen en de controle te verbeteren.
Vorig jaar ontving Karen Preeater een uitbetaling van 970.000 pond door klinische nalatigheid rondom een vaginale mesh-operatie die bij haar in 2014 in een ziekenhuis in Noord-Wales was uitgevoerd.Mevrouw Preeater, die in januari 2014 een vaginale mesh-operatie onderging, had er niet duidelijk mee ingestemd.Daarbij werd de operatie zelf onzorgvuldig uitgevoerd en als gevolg daarvan kreeg ze een levensveranderende chronische pijnaandoening.
NIEUWS Frankrijk november 2023
Een vaginaal implantaat: het aangrijpende verhaal van Élodie uit Frankrijk, een moeder die liever stierf dan langer te moeten lijden
Élodie, een jonge moeder die zonder haar toestemming een vaginale prothese liet plaatsen, koos liever voor de dood, dan dagelijks zó te moeten blijven lijden
Thomas, een 40-jarige administratief agent, woonachtig op het eiland Réunion, deelt het hartverscheurende verhaal van zijn vrouw Élodie, die lerares was. Dat melden onze collega’s van Le Parisien. De beproeving van het stel begon vier jaar geleden. In 2010 beviel Élodie van hun eerste kind, een jongetje genaamd Benjamin. De bevalling verliep niet zonder problemen, het veroorzaakte bij de jonge moeder een diepe ruptuur van het perineum.
Vier jaar later werd het tweede kind van het echtpaar geboren. Deze keer was het een klein meisje, zo noemden haar Maelys. Élodie begon daarna te klagen over aanhoudende pijn en beschreef een gevoel van “een spier die het niet langer bij elkaar kan houden”. Het stel besloot een consult aan te vragen. In een ziekenhuis in de regio Parijs legde een chirurg hen uit dat hij de situatie, die volgens hem overigens vrij triviaal was, kon verhelpen.
Implantatie van een vaginale mat zonder toestemming De chirurg legde hen op hautaine toon uit: “Het stelt niets voor! We gaan knippen en de boel opspannen. Kunnen ze dat op Réunion niet?”De operatie stond gepland op 6 november 2019. Als ze die ochtend wakker wordt, voelt Elodie meteen dat er iets mis is. Haar man Thomas legt uit: “Ze had het gevoel alsof iemand haar bekken uit elkaar had getrokken, alsof er van binnen een ontploffing had plaatsgevonden”
Ongerust vroeg het echtpaar de chirurg om meer uitleg. Hij deed vervolgens een mededeling die hen sprakeloos maakte. Hij had haar zojuist een bekkenbodemmat gegeven, zonder haar toestemming.
Naarmate de dagen verstreken, werd de pijn steeds intenser. Daarom werd op korte termijn de verwijdering van het bekkenbodemmatje gepland. Helaas voor Elodie zat de mat nu te diep verweven in het vlees. De twee verwijderingspogingen liepen uit op een mislukking, waarbij Elodie’s vagina tweemaal werd geperforeerd.
Dit type prothese, dat een verhoogd risico op complicaties met zich meebrengt, wordt vanaf 2020 definitief verboden in Frankrijk.Het echtpaar besloot vervolgens een klacht in te dienen. In de Verenigde Staten stond een laatste kans-operatie gepland. De chirurg slaagde erin de prothese te verwijderen, maar kondigde aan het echtpaar aan: “Van binnen is het een slagveld.
Élodie besluit haar leven te laten beëindigen door middel van euthanasie Maandenlang leed Elodie verschrikkelijk. Dit was geen lijden meer, ze was stervende. (…) Ze kreeg geen seconde rust. Het idee van euthanasie begon zijn weg naar haar geest te vinden. ‘Ik kan het niet meer aan, zet je schrap,’ herhaalde Élodie tegen haar man. “Het zal binnenkort eindigen.”Thomas deed zijn best om zijn vrouw ervan te overtuigen om vol te houden. Hij legt echter uit dat hij op een dag onder de douche getuige is geweest van de ondraaglijke pijnen die zijn vrouw op dagelijkse basis ervoer. Deze gebeurtenis maakte dat hij haar toestemming gaf om te gaan. ‘Als je om mij en de kinderen geeft, mag je gaan’.
Omdat euthanasie illegaal is in Frankrijk, besloot het echtpaar naar België te gaan.Thomas probeerde haar tot het eind op andere gedachten te brengen, maar tevergeefs. Elodie was aan het einde van haar Latijn.Voor ze aan haar laatste reis begon nam ze voor het laatst afscheid van haar kinderen; fotoalbums en herinneringen achterlatend. In het ziekenhuis legde Thomas op 23 augustus uit dat het gezicht van zijn vrouw voor het eerst in vier jaar, nadat de operatie had plaatsgevonden, eindelijk gekalmeerd leek te zijn.
NIEUWS OKTOBER 2023
Mesh is niet beter dan hechtingen voor herstel van een middenrifbreuk, zo blijkt uit langetermijnonderzoek
Onderzoekers begeleid door het Karolinska Instituut -Stockholm, Zweden- hebben een langetermijnonderzoek uitgevoerd naar het gebruik van een matje (mesh) ter versterking van het eigen weefsel bij het herstel van een middenrifbreuk bij patiënten met gastro-oesofageale refluxziekte (GORD).
In een artikel met de titel ‘Hiatal Hernia Repair With Tension-Free Mesh or Crural Sutures Alone in Antireflux Surgery – A 13-Year Follow-Up of a Randomized Clinical Trial’, gepubliceerd in JAMA Surgery (https://jamanetwork.com/journals/jamasurgery/article-abstract/2810370), beschrijft het team zijn oordeel dat er geen significant verschil is tussen mesh-versterking en crural-hechtingen (alleen om recidive tegen te gaan) bij behandeling van een middenrifbreuk bij patiënten met GORD.
Het cohortonderzoek omvatte 103 patiënten met chronische GORD, willekeurig toegewezen aan twee groepen, één bij wie een matje (mesh) werd gebruikt en één bij wie alleen crural-hechtingen werden toegepast. De gegevens voor analyse werden verkregen na meer dan 10 jaar follow-up, met een gemiddelde follow-uptijd van 13 jaar.
Het dubbelblinde, gerandomiseerde klinische onderzoek werd van januari 2006 tot december 2010 uitgevoerd in het Ersta Ziekenhuis in Stockholm, Zweden. Patiënten met GORZ en middenrifbreuken langer dan 2 cm werden geïncludeerd en gerandomiseerd in de twee groepen. Reparatietechnieken voor een middenrifbreuk omvatten alleen crural-hechtingen of spanningsvrije versterking met een niet-absorbeerbare polytetrafluorethyleenmat.
In de primaire uitkomsten werd gekeken naar radiologisch geverifieerde middenrifbreukrecidive (herhaling) na meer dan tien jaar; de secundaire uitkomsten omvatten dysfagiescores (mate van verslikken), gezondheidsgerelateerde kwaliteit van leven, consumptie van protonpompremmers en heroperatiepercentages.
Het radiologisch geverifieerde percentage bedroeg 38% voor de mesh-groep en 31% voor de groep met hechtingen, een verschil dat niet statistisch significant is (niet op toeval berust). De twee groepen verschilden niet beduidend in kwaliteit van leven, refluxsymptomen en consumptie van protonpompremmers.
Dysfagiescores voor vast voedsel bleven 13 jaar postoperatief beduidend hoger in de mesh-groep, wat volgens de auteurs kan wijzen op een tijdsafhankelijk verhoogd risico op mechanische complicaties, geassocieerd met mesh-versterking.
De studie benadrukt de langetermijnresultaten van reparatietechnieken voor een middenrifbreuk bij patiënten met GORD en suggereert dat spanningsvrije polytetrafluorethyleen-meshsluiting niet wordt aanbevolen als routinepraktijk bij laparoscopische reparatie van een middenrifbreuk bij patiënten met GORD.
NIEUWS september 2023
Bureau Clara Wichmann doet onderzoek naar de rol van de Inspectie bij ernstige complicaties bekkenbodemmatjes
Bureau Clara Wichman wil weten of de Inspectie Gezin en Jeugd (IGJ) voldoende heeft gedaan bij het toezicht op het gebruik van transvaginale bekkenbodemmatjes. Diverse berichten en rapporten over ernstige lichamelijke klachten van vrouwen gaven al lange tijd aanleiding om te vermoeden dat transvaginale bekkenbodemmatjes gezondheidsrisico’s met zich meebrengen. En zouden dus niet gebruikt moeten worden.
Ernstige chronische pijnklachten Transvaginale bekkenbodemmatjes – ook wel mesh genoemd – zijn jarenlang bij duizenden vrouwen geïmplanteerd voor de behandeling van verzakking en urine-incontinentie.Nog altijd ervaren veel vrouwen dagelijks de ernstige complicaties van deze producten: Van pijn bij lopen, zitten en sporten tot zulke ernstige klachten dat werken niet meer lukt. Omdat bekkenbodemmatjes nauwelijks (volledig) te verwijderen zijn, zijn de klachten bijna altijd chronisch van aard.
Complicaties al langer bekend Na publieke onrust over de veiligheid van deze matjes, riep de Inspectie in juli 2013 op terughoudend gebruik te maken van bekkenbodemmatjes. In een aantal andere landen werd in die periode het gebruik van deze vaginale implantaten (tijdelijk) gestaakt. In februari 2020 stelde de Inspectie vast dat mesh niet veilig is en dat het van de markt moest worden gehaald.
WOO verzoek voor meer informatie Met een WOO verzoek aan het ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport, verzamelen we informatie over de gang van zaken rond de meldingen van ernstige bijwerkingen van meshmatjes.
Het ministerie heeft al een aantal documenten beschikbaar gesteld, maar Ethicon (fabrikant van mesh matjes, onderdeel van Johnson&Johnson) heeft middels een kort geding afgedwongen dat zij deze documenten eerst kunnen inzien voordat het ministerie ze openbaar mag maken.
Gezondheid vrouwen belangrijker dan geheimhouding Bureau Clara Wichmann vindt dat de gezondheid van vrouwen en transparantie boven geheimhouding van documenten moet gaan en ze zetten zich er voor in om de documenten zo snel en zo volledig mogelijk te krijgen.
Bureau Clara Wichmann werkt in deze zaak samen met patiëntenplatform MeshedUp en ze worden pro bono bijgestaan door de advocaten van Stibbe.
NIEUWS AUGUSTUS 2023
De ministeries van Volksgezondheid van Australië en Nieuw Zeeland adviseren een tijdelijke stop van het gebruik van chirurgische mesh (bandje) voor urine-incontinentie
De ministeries van Volksgezondheid geven aan dat het tijdelijke verbod pas zal worden opgeheven als maatregelen zijn ingevoerd om de schade, die gepaard gaat met het inbrengen van mesh, te verminderen – hetgeen naar verwachting binnen twaalf maanden zal gebeuren. Foto: 123RF
De ministeries van Volksgezondheid van Australië en Nieuw Zeeland roepen op om het gebruik van chirurgische mesh (bandjes) voor de behandeling van urine-incontinentie tot nader order op te schorten. Het gebruik van mesh is controversieel nadat honderden vrouwen onomkeerbare complicaties kregen waardoor ze ernstige of chronische pijn kregen.
De directeur-generaal van Volksgezondheid -Dr. Diana Sarfati- zei dat de Surgical Mesh Roundtable sinds eerder dit jaar een stopzetting onderzoekt. Ze riep op tot een tijdelijke stop van het gebruik van mesh, met ingang van vandaag, zodat er stappen kunnen worden ondernomen om de schade die aan de procedure is verbonden te verminderen.
Directeur-generaal van Volksgezondheid Dr Diana Sarfati. Foto: RNZ / Samuel Rillstone
Deze stappen omvatten de realisatie van een register om patiënten na de operatie te monitoren, een gedetailleerd, geïnformeerd toestemmingsproces, dat ervoor zorgt dat vrouwen een goed inzicht hebben in alle verschillende opties die voor hen beschikbaar zijn, de oprichting van multidisciplinaire teams om te helpen bij het vaststellen van de beste behandelingsopties en een accreditatieproces, om ervoor te zorgen dat de chirurgen die de procedure uitvoeren dit veilig kunnen doen.
De hoofdarts van het ministerie van Volksgezondheid, dr. Joe Bourne, gaf aan dat het belangrijk is om te erkennen dat er schade is opgetreden bij vrouwen bij wie mesh werd ingebracht voor stress-urine-incontinentie. Tussen de 3 en 4 procent van degenen die een bandje geïmplanteerd hebben gekregen, ondervindt er enige schade van. Bourne zei dat er niets “wezenlijk mis” is met de mesh zelf, aangezien het voor velen wel heeft gewerkt.
Hoewel het ministerie van Volksgezondheid had aanbevolen het gebruik ervan tot nader order op te schorten, was dit juridisch niet afdwingbaar. “Er is niet echt een mechanisme waarmee we mesh kunnen verbieden, omdat we geen bewijs hebben dat zegt dat de mesh op zichzelf schadelijk is. Alles rondom het implanteren van bandjes tegen urine-incontinentie dat aanwezig moet zijn om het te kunnen gebruiken moet veilig zijn”
De beslissing is gebaseerd op een collectieve overeenkomst binnen de gezondheidszorgsector, waaronder de beroepsgroepen van de Australische en Nieuw-Zeelandse (uro)gynaecologen en de chirurgen. “Dit is een uitdagend terrein geweest voor veel van de betrokken medisch specialisten, die puur het beste willen doen voor vrouwen die last hebben van stress-urine-incontinentie. Hoewel dit niet om iets levensbedreigends gaat, kan het een zeer diepgaande impact hebben op de levenskwaliteit van mensen.”
Bourne zei dat er zal worden samengewerkt met werkgevers en de Medische Raad van Nieuw-Zeeland om, indien nodig, handhavingsmaatregelen te nemen. “We zijn optimistisch, dat zijn we dankzij de betrokkenheid van de artsen zelf. We hebben al een aanzienlijke vermindering van het gebruik van dit product opgemerkt, omdat er meer bewijsmateriaal is gepresenteerd over de schade die ermee gepaard gaat.”
Bourne zei dat er nog andere chirurgische en niet-chirurgische behandelingsopties zijn voor degenen die lijden aan stress-urine-incontinentie. “We zijn blij met een aantal maatregelen die al zijn genomen, waaronder de recente lancering van een gespecialiseerde dienst, geleverd door Te Whatu Ora, voor het verwijderen van mesh daar waar zich complicaties hebben voorgedaan,
Hij zei dat het tijdelijke verbod niet zal worden opgeheven totdat de maatregelen zijn ingevoerd om de schade die gepaard gaat met het inbrengen van mesh te verminderen – waarvan hij verwacht dat dit binnen twaalf maanden zal gebeuren.
Dr. Susan Fleming, de voorzitter van het Royal Australian and New Zealand College of Obstetricians and Gynecologists, zei dat er binnen de sector overeenstemming bestaat over de veiligheidsmaatregelen die moeten worden ingevoerd.
“Als artsen die zich inzetten voor de gezondheid van vrouwen willen we het risico op een ongunstige uitkomst zo laag mogelijk houden en dat is grotendeels waar dit initiatief op is gericht: het verminderen van vermijdbare schade. We kunnen complicaties niet volledig uitsluiten voor deze ingreep, of zelfs voor elke andere behandeling is dat toch wat er komt kijken bij een interventie.” Fleming zei dat RANZCOG al zijn leden had gevraagd om aan de aanbeveling te voldoen.
“We zijn ons terdege bewust van de pijn en het leed dat Australische en Nieuw-Zeelandse vrouwen, die complicaties hebben ondervonden door meshimplantaten in het bekken, hebben geleden en dus zorgt deze stop ervoor dat de keten als geheel samen kan komen en deze dingen kan aanpakken.”
Fleming zei dat er overeenstemming bestaat over het feit dat de veiligheidsmaatregelen die het ministerie van Volksgezondheid wil implementeren noodzakelijk zijn, om ervoor te zorgen dat het gebruik van chirurgische mesh zo veilig mogelijk is. Ze zei dat de organisatie blij is dat het, ondanks de tijdelijke stopzetting, mogelijk blijft voor vrouwen die echt significante symptomen van stress-urine-incontinentie hebben, om een bandje te laten inbrengen, als andere behandelingsopties niet de beste resultaat bieden.
NIEUWS augustus 2023
Canadese matjesslachtoffers lanceren wereldwijde enquête over de symptomen die worden ervaren na implantatie van mesh Oproep: wie vult hun vragenlijst in? We rekenen op zoveel mogelijk deelnemers!!!
Mesh kan auto-immuunklachten veroorzaken. Hier is onderzoek naar gedaan, maar de medische wetenschap wil méér en uitgebreider onderzoek. Het onomstotelijke bewijs dat dragers van een matje of bandje vroeg of laat in de problemen komen is nog niet geleverd, vinden ze.
Heel veel matjesslachtoffers ervaren klachten die er voor hun matje niet waren. Zij willen met alle plezier meewerken aan wereldwijd onderzoek naar (auto-immuun)complicaties die optreden na het implanteren van mesh. Die kans is er nu! Vragenlijst Een Canadees matjesslachtoffer heeft een vragenlijst ontwikkeld en hoopt dat zoveel mogelijk mannen en vrouwen met mesh in hun lichaam de lijst zullen invullen.
Uiteindelijk is het de bedoeling dat alle symptomen van zoveel mogelijk mesh-implantatenslachtoffers opgenomen gaan worden in een “peer reviewed onderzoeksartikel”. Daarmee zal de wereld wat wijzer gemaakt kunnen worden en zal het implanteren van mesh -hopen alle meshgedupeerden- op den duur beschouwd gaan worden als een gepasseerd station.
