Ernstige bijwerking vastgesteld bij liesbreukmatje Rebound HRD®
25 juni 2024
Vandaag heeft het Meldpunt en Expertisecentrum Bijwerkingen Implantaten (MEBI) van het RIVM bekend gemaakt dat er een ernstige bijwerking is vastgesteld bij het liesbreukmatje Rebound HRD® (Hernia Repair Device). Door het breken van de metalen ring in het implantaat kreeg een patiënt een darmperforatie. Omdat deze implantaten lang in het lichaam verblijven, schat het MEBI de kans hoog in dat op termijn meer Rebound HRD® kunnen breken. Patiënten die hier zorgen over hebben kunnen het beste contact opnemen met hun huisarts en/of specialist.
“International Mesh Awareness Day” is een term die is bedacht door de Mesh Awareness Movement en die sinds jaren internationaal wordt erkend. Deze dag vindt plaats op 1 mei en vormt de start van de Mesh Awareness Month. Deze maand werpt licht op de complicaties van chirurgische mesh en is bedoeld om het bewustzijn hieromtrent te vergroten.
Chirurgische mesh (kunststof matjes) wordt gebruikt om (stress)urine-incontinentie en verzakking van de bekkenorganen te herstellen, maar ook om lies- en littekenbreuken te verhelpen. Helaas zijn de complicaties -als die optreden- vaak veel erger dan de originele kwaal en zijn ze dikwijls onomkeerbaar: we praten hier over ernstige pijnklachten, erosie (het doorschuren van het materiaal in het menselijk weefsel), functionele klachten, autoimmuun-issues, tot aan orgaanperforatie toe.
Amerika Meermalen heeft de Amerikaanse Food and Drug Administration (FDA) zich gebogen over de veiligheid van het meshmateriaal (vaak polypropyleen) en er officieel voor gewaarschuwd. In 2016 werd mesh door hen opnieuw geclassificeerd als een medisch hulpmiddel met een hoog risico en in 2019 werd geëist dat fabrikanten zouden stoppen met de verkoop van mesh voor verzakkingen vanwege een gebrek aan veiligheid en effectiviteit.
Het Verenigd Koninkrijk In groot Brittannië heeft De Independent Medicines and Medical Devices Safety Review in 2018 een tijdelijke stop aanbevolen voor het gebruik van mesh voor urine-incontinentie. Dit advies werd door de overheid en de NHS overgenomen. De tijdelijke stop werd verlengd om ook het gebruik van mesh voor verzakkingen hierin mee te nemen en blijft van kracht in afwachting van of bepaalde patiëntveiligheidscriteria ’s zullen worden bereikt. Hoewel de producten in het Verenigd Koninkrijk niet verboden zijn, worden ze alleen als laatste redmiddel gebruikt, met uiterst hoge waakzaamheid en zeer beperkte praktijk.
De wereld Wereldwijd wordt mesh nog steeds geplaatst, vaak zonder dat patiënten uitgebreid door hun doctoren op de hoogte worden gebracht van (de ernst van) mogelijke risico’s en complicaties.
Getroffen patiënten vinden zonder uitzondering dat het -vaak willekeurige- implanteren van minimaal geteste matjes door medische specialisten moet stoppen. Zij ervaren het als een schending van de mensenrechten dat dit door blijft gaan en vinden dat organisaties als de Europese Unie (EU), De Verenigde Naties (VN), De Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa (OVSE) en de Raad van Europa (RvE) zich hier (meer) over zouden moeten buigen.
2 april 2024 Professor van de universiteit van Alberta geëerd voor revolutionaire behandeling van auto-immuunziekten Jan Willem Cohen Tervaert zal een Lifetime Contribution Award ontvangen op het International Congress on Autoimmunity.
Jan Willem Cohen Tervaert, reumatoloog, klinisch immunoloog en specialist in interne geneeskunde bij de afdeling Reumatologie van de Faculteit Geneeskunde en Tandheelkunde, wordt geëerd met een Lifetime Contribution to Autoimmunity Award 2024 op het 14e Internationale Congres over Auto-immuniteit.
Het Internationale Congres over Auto-immuniteit, dat elke twee jaar wordt gehouden, is het grootste multidisciplinaire congres dat meer dan 80 auto-immuunziekten bestrijkt. Ruim 3.000 deelnemers vergroten tijdens dit evenement hun kennis van auto-immunologie.
De Lifetime Contribution to Autoimmunity Award eert onderzoekers die een belangrijke bijdrage hebben geleverd op het gebied van auto-immunologie. De onderscheiding is sinds 2004 acht keer uitgereikt, waarbij Cohen Tervaert de tweede Canadees en de eerste uit Nederland is die de onderscheiding ontvangt.
“Dit is een zeer belangrijke onderscheiding voor mensen in de onderzoeksgemeenschap voor auto-immuunziekten”, zegt Cohen Tervaert. “Noel Rose, de ‘vader van de auto-immuniteit’ zoals hij bekend staat, was de eerste die hem in 2004 ontving. Ik heb veel respect voor hem en raakte bevriend met hem toen we allebei lid waren van een commissie van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) die de auto-immuniteit beoordeelde na blootstelling aan chemicaliën. Het is een enorme eer.”
Het onderzoek van Cohen Tervaert richt zich op vasculitis (ontsteking van de bloedvaten) en reumatische aandoeningen die ontstaan na implantatie.
Zijn onderzoeken hebben aangetoond dat ontstekingen en auto-immuunziekten zich kunnen ontwikkelen nadat patiënten borstimplantaten, heup- en knie-implantaten hebben gekregen en reparaties aan zacht weefsel hebben ondergaan m.b.v. synthetische chirurgische hulpmiddelen.
“Ons laboratorium richt zich momenteel op vermoeidheid veroorzaakt door auto-immuunziekten. Hoewel we nu veel van deze ziekten kunnen behandelen, kan de levenskwaliteit van patiënten nog steeds behoorlijk slecht zijn vanwege de ernstige vermoeidheid die ze vaak ervaren”, zegt hij.
“Eén op de tien mensen lijdt aan een auto-immuunziekte. Voor vrouwen is het de meest voorkomende doodsoorzaak onder de 65 jaar. Het is dus niet alleen een belangrijk terrein voor patiënten en artsen, maar ook voor onderzoekers.”
Het werk van Cohen Tervaert omvat doorbraken die een wereldwijde impact hebben gehad.
In 1987 ontdekte zijn groep baanbrekende tests – MPO-anti-neutrofiele cytoplasmatische antilichamen (ANCA) en PR3-ANCA-tests – voor de diagnose van vasculitis, wat een revolutie teweegbracht in de diagnose, het begrip en de behandeling van vasculitis.
In 2018 publiceerde hij een onderzoek waaruit bleek dat chirurgisch geïmplanteerd polypropyleen mesh (matjes) bijdroeg aan gevallen van ASIA (Autoimmune/inflammatory syndrome induced by adjuvants), ook bekend als het Shoenfeld-syndroom. Zijn werk heeft in 2019 bijgedragen aan de stop van het gebruik van mesh voor transvaginaal herstel van verzakking van de bekkenorganen door de Verenigde Staten en Canada.
Cohen Tervaert maakt momenteel deel uit van een onderzoeksteam dat gelooft dat patiënten met long Covid te maken krijgen met symptomen die identiek zijn aan het chronisch vermoeidheidssyndroom, en werkt aan het vinden van behandelingen voor patiënten met een long Covid.
“De afgelopen jaren hebben we COVID-onderzoek op ons genomen. We proberen behandelingen te vinden voor mensen met long COVID, waarbij patiënten te maken krijgen met symptomen die identiek zijn aan het chronisch vermoeidheidssyndroom. De reactie van het immuunsysteem kan de oorzaak van deze symptomen zijn. Bovendien vertonen bloedmonsters ernstige aminozuurtekorten, die verband houden met de hersenmist bij deze patiënten, wat erop wijst dat suppletie met deze aminozuren hun symptomen kan verbeteren”, zegt hij.
Cohen Tervaert is een ervaren docent en heeft vele mentorrollen op zich genomen voor studenten, bewoners en junior medewerkers van de Universiteit van Alberta.
“Alison Clifford en Mohamed Osman zijn mijn belangrijkste leerlingen sinds ze naar de Universiteit van Alberta kwamen. Dr. Clifford is een belangrijke speler geworden op het gebied van vasculitis en Dr. Osman is een veelbelovende jonge onderzoeker. Ons lab heeft doctors en geneeskundestudenten met veel potentieel op dit gebied”, zegt hij.
Cohen Tervaert is een van de oprichters van het Autoimmunity Consortium, de North American Vascular Biology Organization en de Nederlandse Vasculitis Onderzoeksgroep. Hij was deskundig lid van een WHO-commissie die auto-immuniteit beoordeelde die verband houdt met blootstelling aan chemische stoffen, en van de commissie Chroom-VI van het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu. Ook was hij commissielid van de Nederlandse Gezondheidsraad m.b.t. het chronisch vermoeidheidssyndroom.
Hij is auteur of co-auteur van meer dan 480 wetenschappelijke artikelen, waarbij zijn werk meer dan 40.000 keer wordt geciteerd, en was lid van de redactieraad van verschillende tijdschriften, waaronder Clinical and Experimental Immunology.
Tilly Krijnen Bussum, 7 maart 1955 – Nijkerkerveen, 21 maart 2024
Op de eerste dag van de lente 2024 is onze lotgenote Tilly (Mathilde) eindelijk verlost van haar bekkenbodemmat. Maar niet op de manier die we haar zó hadden gegund …. Tilly kreeg euthanasie.
Om van de ondraaglijke gevolgen van de mesh te kunnen worden verlost, heeft Tilly afscheid moeten nemen van haar kinderen, schoon- en kleinkinderen van wie ze zielsveel hield, van haar vrienden en van het leven dat ze zo liefhad. Gesteund door haar gezin nam ze na veel wikken en wegen dit moedige besluit. Als alles anders was gelopen dan had ze -met al haar levenslust- nog gewoon geleefd … Maar het liep niet anders …
Tilly’s leven was geen leven meer. De artsen erkenden hun onmacht om hier enige verbetering in aan te brengen. En dat bracht haar tot dit moeilijke besluit. Tilly mocht slechts 69 jaar worden (waarvan bijna 15 jaar is afgenomen door het feit dat er mesh is gebruikt tijdens een bekkenbodemoperatie. Ze werd niet gewaarschuwd voor mogelijke complicaties en risico’s).
Op haar rouwkaart staan de woorden:
“Denk aan mij terug Maar niet in de dagen van pijn en verdriet Denk aan mij terug in de stralende zon Hoe ik was toen ik alles nog kon“ En zo willen we haar gedenken.
Prestigieuze prijs voor Prof. Dr. Jan Willem Cohen Tervaert
Professor Dr. Jan Willem Cohen Tervaert heeft te horen gekregen dat hij in mei van dit jaar een bijzondere prijs gaat ontvangen, namelijk de Lifetime Autoimmunity Award. De uitreiking van deze prestigieuze prijs zal plaatsvinden tijdens het Autoimmunity Congress 2024 in Ljubljana.
Wij feliciteren Jan Willem van harte met deze bijzondere welverdiende prijs en de enorme internationale erkenning van zijn werk die hiermee gepaard gaat!
Tamara (41) uit België maakt een stripverhaal om de dokter te bedanken die haar in november 2023 wist te verlossen van haar bekkenbodemmatje (mesh)
Op de site van HBVL.BE lezen we dat een Belgische patiënte met een bekkenbodemmatje, die jarenlang kampte met verschrikkelijke pijnklachten, haar colorectaal chirurg, professor Knol van het Ziekenhuis Oost-Limburg, op een wel heel originele manier heeft bedankt voor de succesvolle hersteloperatie die hij bij haar uitvoerde. De dokter wist haar mesh te verwijderen. Als dank maakte Tamara een stripverhaal voor hem.
Eerder bezocht Tamara diverse andere medisch specialisten, die haar niet konden helpen. Ten einde raad bracht ze een bezoek aan professor Knol, die door middel van een kijkoperatie, constateerde dat de mesh helemaal niet goed zat en te strak was aangespannen. Hij wist het matje met goed gevolg te verwijderen.
Tot ons grote verdriet bereikte ons het bericht dat, na lang ziek te zijn geweest, op 2 februari 2024 op 79-jarige leeftijd is overleden onze voormalig adviseur oud-anesthesioloog Frans van Passel.
In 2016 leerden wij Frans kennen via de voorzitter van onze toenmalige stichting. Frans was één van de zeldzame medici die totaal niet tegen onrecht kunnen. Hij wilde MeshedUp dan ook heel graag helpen door ons van advies te voorzien, zijn agenda vrij te maken voor vergaderingen en ons te vergezellen tijdens overleg met medisch specialisten.
Frans bekommerde zich persoonlijk om enkele uitbehandelde mesh-patiënten die geen zicht meer hadden op enige kwaliteit van leven. Hij bouwde een persoonlijk contact met ze op, zocht dingen voor ze uit, en koos ervoor ze te ondersteunen, adviseren en begeleiden in de breedste zin van het woord.
Frans is twee jaar lang, van 2016 tot 2018, onze medisch adviseur geweest. Toen zijn BIG registratie niet werd verlengd vond hij dat hij moest stoppen. Hij hield daarna wel nog steeds een vinger aan de pols, omdat hij onze lotgenotengroep een warm hart toedroeg en maar moeilijk los kon laten.
Wij vonden het een voorrecht om Frans te mogen leren kennen. Hij was een prachtmens met het hart op precies de juiste plek.
Nieuwste “Bekkenbodem op de kaart” over bekkenbodemimplantaten
Deze maand is de nieuwste “Bekkenbodem op de kaart” uitgekomen van de stichting Bekkenbodem4All met als thema “bekkenbodemimplantaten”
In dit magazine vinden we een aantal interviews met artsen, maar ook ervaringsverhalen van patiënten, er wordt ingezoomd op mogelijke toekomstige operatietechnieken, maar ook op behandelingen zonder mesh, Lianne Ploumen van Bureau Clara Wichmann komt aan het woord en er wordt opgeroepen bij klachten na een implantaat alsjeblieft melding te doen bij MEBI (ik wil daaraan toevoegen om eventuele klachten vooral óók te melden bij de IGJ).
Een vrouw uit Noord-Isère (Frankrijk) vertelt over haar dagelijkse lijden na het inbrengen van een bandje tegen urine-incontinentie
Bourgoin-Jallieu Door Noémie Philippot en Véronique Pueyo Maandag 4 december 2023
Haar operatie was bedoeld om haar van haar klachten af te helpen. Het veroorzaakte uiteindelijk pijn die bijna ondraaglijk is. Een verpleegkundige vertelt over het lijden dat is veroorzaakt door het inbrengen van een bandje om urineverlies te stoppen. Deze operatie veranderde haar leven.
Christine plakte deze poster in de wachtkamer van haar verpleegkantoor.
Paardrijden en fietsen zijn voorgoed verleden tijd. Haar autoritten als onderdeel van haar werk als zelfstandig verpleegkundige zijn een beproeving geworden. Het dagelijkse leven van Christine (haar voornaam is op haar verzoek veranderd) werd op zijn kop gezet na een operatie die door de uroloog en haar huisarts werd gepresenteerd als een “comfortingreep”. In juni 2023 werd er een bandje onder de urethra geplaatst om urineverlies tijdens het sporten tegen te gaan. De operatie duurde 15 tot 20 minuten en werd haar als een eenvoudige ingreep voorgesteld, maar sindsdien heeft deze 57-jarige vrouw er elke dag last van. Dagelijkse pijn in de onderbuik Het is onmogelijk geworden voor Christine om rechtop in haar stoel te zitten. “Het is alsof ik voortdurend een vaginale schimmelinfectie of een urineweginfectie heb. Het is dezelfde pijn, maar dan onophoudelijk”, legt de verpleegster uit, terwijl ze de brandende pijn beschrijft waar ze sinds de operatie last van heeft.
Een paar dagen na de operatie denkt ze dat deze pijn normaal is en dat deze overgaat. Geconfronteerd met haar volharding, keerde Christine terug naar de uroloog die haar twee keer heeft geopereerd. Hij biedt haar dan zeer zware medicijnen aan.
Ik had deze operatie nooit toegestaan als ik had geweten dat ik mijn hele leven elke dag medicijnen zou moeten slikken, om nog maar te zwijgen van het feit dat er bijwerkingen op de lange termijn zijn”, zegt zij.
Ze is met stomheid geslagen door het antwoord van de specialist: “Nou ja, maar weet u, deze operatie wordt blind uitgevoerd, soms is het resultaat niet zoals we zouden willen, soms is er bijkomende schade.”
Een moeilijke verwijderingsoperatie
Haar vertrouwen in medisch specialisten brokkelt af. “Ik heb twee andere gynaecologen gezien voor verwijderingsoperaties, maar dankzij hun antwoorden op de vragen die ik hen stelde, voelde ik me niet op mijn gemak en had ik geen vertrouwen. Ik overweeg dus niet om mij door deze medici te laten opereren.”
Bij het plaatsen van deze twintig centimeter lange strook, die de vorm heeft van een polypropyleen netje, wist Christine niet dat dit heel moeilijk te verwijderen zou zijn. Slechts enkele artsen voeren deze procedure in Frankrijk uit, zonder dat dit garandeert dat de patiënt ooit pijnvrij raakt. “De operatietijd is minimaal 4 tot 5 uur. De strook mesh blijft daadwerkelijk in het vlees hangen en moet je eruit pulken. Draadje voor draadje moet je uit het weefsel kunnen pellen zonder al te veel schade aan te richten, dus je moet heel goed op de spieren en zenuwen letten.”
Grote onzekerheid over de toekomst De enige betrouwbare verwijderingsoperatie vindt volgens haar plaats in de Verenigde Staten en kost 20.000 euro. Dankzij een Facebook-steungroep kon ze in contact komen met vrouwen bij wie de bandjes werden verwijderd. Deze groep biedt informatie maar ook morele steun, omdat de impact van het implanteren van deze bandjes zowel fysiek als psychisch een hel is.
“Ik ben erg boos op mezelf omdat ik dit heb laten doen, terwijl ik zelf in de medische wereld werkzaam ben. Ik zeg tegen mezelf dat ik dit had moeten weten, ook dat het enorm ingewikkeld is om zo’n bandje te verwijderen. Ik had liever mijn urineverlies voor lief genomen en geen dagelijkse pijnen gehad”, verzekert Christine.
Als de operatie in de Verenigde Staten op dit moment financieel niet haalbaar voor haar is, moet de zevenenvijftigjarige helder krijgen wat dàn te doen, omdat ze bang is dat haar pijn uiteindelijk zal verergeren. “In de steungroep kreeg ik te horen: wees voorzichtig, je staat nog maar aan het begin, er wordt niet aan je verteld dat je op de lange termijn nòg meer problemen zult kunnen krijgen, zoals erosie (het doorschuren van het bandje) in de vagina of de plasbuis, of perforatie van organen. Dit gebeurt soms bij vrouwen die het verwijderen van het bandje uitstellen.”
Christine zou graag willen dat er meer transparantie komt rond deze operatie en dat de richtlijn van 2020 die gehanteerd wordt in haar praktijk -dat een consultatie door een gynaecoloog en een uroloog (inclusief overleg en afwegingen) vereist is- meer zal worden gerespecteerd. Een ondersteunende WhatsApp-groep De WhatsApp-groep waar Christine zich na allerlei medische omzwervingen bij heeft aangesloten heet: “Bandelette périnéale France”. Anne-Laure Castelli is de vertegenwoordigster: “Het is erg zwaar werk”, legt ze uit. “Elke dag verzamelen we ervaringen van vrouwen die enorm lijden. En toen koos Elodie, die samen met mij de groep leidde, ervoor om in België geëuthanaseerd te worden, omdat ze al jaren slachtoffer was. Een trauma voor ons allemaal.” zegt Anne-Laure, wier stem breekt als ze over haar vriendin praat.
Anne-Laure had 7 jaar lang een bandje in haar lijf: “De dokters vertelden me dat het in mijn hoofd zat als ik pijn had, dat het stress was! Tot de dag dat ik hoorde dat één chirurg het volledig zou kunnen verwijderen. Ik ging naar De Verenigde Staten en mijn familie heeft mij geholpen de 20.000 euro bijeen te brengen die nodig was voor de operatie. Sindsdien gaat het beter met mij, ik kan een paar minuten rechtop op een kussen zitten, maar ik kan nog steeds niet werken.”
Anne-Laure Castelli is de woordvoerder van de ondersteunende WhatsApp-groep
Er werd een klacht ingediend tegen de arts wegens onbedoeld letsel en ernstige misleiding Anne-Laure is een van de 80 vrouwen die in 2020 een groepsvordering hebben ingediend bij het parket van Parijs. “We hebben een klacht ingediend wegens onbedoeld letsel en zware misleiding. Maar het onderzoek naar onze klacht is pas net begonnen, drie jaar nadat deze is ingediend, dat duurt echt te lang!
We hebben 300 parlementsleden aangeschreven, die niet op ons hebben gereageerd, en aan de minister van Volksgezondheid, die ons een standaard antwoordbrief heeft gestuurd. We hebben de indruk dat we niet worden gehoord. En dit is toch een volksgezondheidsprobleem.”
Je moet weten dat deze bandjes blind worden geplaatst: “De prothese wordt dwars door de spieren geprikt ter hoogte van de obturatorgaten van het bekken. Soms is hij door de chirurg ook te strak getrokken. Daarbij komt dat deze prothese gemaakt is van polypropyleen, een materiaal dat geacht wordt biocompatibel zijn (dat het materiaal zonder schadelijke en nadelige effecten kan bestaan naast levende cellen en weefsel), maar onderzoeken hebben aangetoond dat het ontstekingen kan veroorzaken. En veel vrouwen stoten het af. Met deze bandjes zijn we gevoeliger voor urineweginfecties dan andere vrouwen.”
Stop deze ingreep Anne-Laure komt op adem en vervolgt: “In Frankrijk worden nog steeds jaarlijks 30.000 bandjes geplaatst, sommige patiënten zijn jong. Veel artsen passen de richtlijn van 2020 niet toe, dat vereist dat de gynaecoloog en de uroloog vóór de operatie in dialoog treden en kiezen voor de beste oplossing voor de patiënt. Hoewel het implanteren van deze vaginale implantaten verboden is in Engeland en Schotland en sinds deze zomer ook in Nieuw-Zeeland gaat het hier maar door. We moeten deze ingreep stoppen. Artsen vertellen ons dat deze bandjes verlichting bieden aan vrouwen, misschien is dat waar, maar ze doen dat toch echt met teveel schade.”
De Canadese Cynthia, die vrouwen met mesh begeleidt richting een arts in Amerika die de mesh mogelijk zou kunnen verwijderen, stuurde gisteren een brief aan de hoogleraar die Élodie op haar 33e verjaardag –op 6 november 2019- zonder haar toestemming een prothese “cadeau deed”.
Cynthia heeft alle meshgroepen wereldwijd -en alle mensen die niet tegen onrecht in de medische wereld kunnen- gevraagd om haar brief te verspreiden: het bewustzijn moet verder worden vergroot en de stem van Élodie mag niet verstommen. Dit mag niet voor niets zijn gebeurd!!!
Voel je vrij om dit bericht te delen om het bereik van deze trieste realiteit te verbreden en bij te dragen aan de reflectie op medische praktijken.
