16 mei 2015 – Blog Yvonne

ZIJ

ze woont aan de overkant van mijn straat, gewoon een leuk gezin met twee kleine kinderen waar ik af en toe op mag passen.

Zij betrekt mij bij de opvoeding en alle perikelen daaromheen op een natuurlijke manier zodanig dat zij mij het gevoel geeft een deel daarvan uit te maken.

Zij is een stuk jonger dan ik meer de leeftijd van mijn kinderen maar dat is niet echt een issue bij ons want zij gaat daar op zon natuurlijke manier mee om dat ik dat niet eens meer merk.

Zij is heel bijzonder ook al vindt zij zelf van niet en dat is ook weer iets wat ik zo bewonder..ze is echt de spil van het gezin.

Door haar ogen kijk ik anders naar de wereld om mij heen en alles wat eromheen speelt maar ook met een soort van gemis want zij is zoals ik me dat voorgesteld had met mijn kinderen.

Als we dan samen aan het wandelen zijn, kletsend over van alles en nog wat, en allebei aandacht geven aan haar kindjes bekruipt me een soort van weemoed naar toen mijn kinderen klein waren en ik samen met mijn ouders over de kermis liep en stond te zwaaien naar mijn kinderen…

En daarom ben ik zo blij dat zij er is ze vult voor mij dat stille gemis en misschien komt dat ooit ook nog voor mij maar dat zal nooit dat gevoel voor haar veranderen want er is er maar een zoals zij.