Nieuws Februari 2012:

De afgelopen week is er contact ontstaan met onze borstimplantatenlotgenotes en hebben we direct de handen met hen ineengeslagen. Zij waren het die ons duidelijk maakten dat siliconen en polypropyleen feitelijk zusjes van elkaar zijn. Ze behoren allebei tot de “synthetische polymeren”familie.

Dit wisten we maar gedeeltelijk (wel dat polypropyleen een synthetische polymeer is, niet dat siliconen ook tot de synthetische polymeren behoren). Zo kunnen we nog van elkaar leren..
Lees vooral ook de informatie op hun site: https://sites.google.com/site/klachtensiliconen/

Contact met Klachten Siliconen

Nieuws Februari 2012:

De afgelopen week is er contact ontstaan met onze borstimplantatenlotgenotes en hebben we direct de handen met hen ineengeslagen. Zij waren het die ons duidelijk maakten dat siliconen en polypropyleen feitelijk zusjes van elkaar zijn. Ze behoren allebei tot de “synthetische polymeren”familie.
Dit wisten we maar gedeeltelijk (wel dat polypropyleen een synthetische polymeer is, niet dat siliconen ook tot de synthetische polymeren behoren). Zo kunnen we nog van elkaar leren..
Lees vooral ook de informatie op hun site:
https://sites.google.com/site/klachtensiliconen/
en bezoek hun forum:
http://klachtensilicon.forum2go.nl/viewtopic.php?p=550#550

Over de traceerbaarheid van implantaten

Nieuws Januari 2012:

http://www.cda.nl/actueel/toon/implantaat-moet-getraceerd-kunnen-worden/
Implantaat moet getraceerd kunnen worden

woensdag 25 januari 2012

“Heel goed dat zij daar een punt van maakt.”
Dat zei Margreeth Smilde, woordvoerder volksgezondheid van de CDA Tweede Kamerfractie, als reactie op een pleidooi van haar CDA collega in het Europarlement Esther de Lange.
De Lange heeft deze week in de volksgezondheidscommissie van het Europarlement gepleit voor een centraal Europees register, waarin bijgehouden wordt welke medische hulpmiddelen, zoals borstimplantaten, bij wie zijn ingebracht. Dit geeft duidelijkheid voor vrouwen op het moment dat er een probleem is. Aanleiding waren de problemen rondom de PIP-borstimplantaten. De Europese Commissie gaf aan dat ze eind januari met een wetenschappelijk advies komt over borstimplantaten. Tegelijkertijd werkt de Commissie ook aan een herziening van de richtlijn voor medische hulpmiddelen, maar beide stappen gaan de Lange dus niet ver genoeg. Zij wil een centraal Europees register.

Smilde: “ Het pleidooi van Esther de Lange sluit aan bij mijn betoog tijdens de begrotingsbehandeling 2012 van VWS, afgelopen november. Het CDA wil dat er een verplichte codering komt op hulpmiddelen, zoals implantaten, pacemakers, kunstgewrichten en dergelijke. Dan kan getraceerd worden wie wat gekregen heeft. Dat vergroot de patiëntveiligheid. Als er iets mis is met een bepaald product dan kan het ziekenhuis achterhalen welke patiënten het betreft. Daarbij willen we aansluiten bij de internationale codering zoals deze o.a. in de VS, Groot Brittannië en Frankrijk geldt. De minister van VWS zal dit jaar met nadere informatie komen over hoe we dit in kunnen voeren.” De Lange pleit voor een Europese registratie, maar wanneer we ons aansluiten bij de internationale codering is het bereik nog veel groter, aldus Smilde.

Naast een grotere patiëntveiligheid kan een verplichte codering ook grote logistieke besparingen opleveren: zo’n 170 miljoen, liet Zorgvisie deze week weten.

Na PIP ook aandacht voor mesh?

Januari 2012:

HET P.I.P.SCHANDAAL

Naar aanleiding van het PIPschandaal hoopten we ook aandacht te krijgen voor de problematiek van ónze groep vrouwen. We schreven diverse dagbladen en de politiek aan met de volgende boodschap:
Parallel aan dit implantatenschandaal loopt nog steeds een ander implantatenverhaal dat zich afspeelt ònder de vrouwelijke gordel. Een zaak waar Belgische en Nederlandse lotgenoten al jaren aandacht voor vragen.

Een PIP implantaat zal nu niet meer licht aangebracht worden naar aanleiding van alle publicaties, maar het implanteren van “meshes” in het bekkenbodemgebied gaat gewoon door, ondanks de officiële waarschuwing van de Amerikaanse FDA, op 13 juli van het vorige jaar (nu precies een half jaar geleden dus)
http://www.fda.gov/MedicalDevices/Safety/AlertsandNotices/ucm262435.htm
Vrouwen die zo’n implantaat ingebracht krijgen laten dit niet doen uit cosmetisch oogpunt, maar omdat de gynaecoloog het nodig  vindt. We vinden om die reden deze groep vrouwen eigenlijk nog meer de dupe van “het systeem” dan de PIP slachtoffers.

Tienduizenden vrouwen wereldwijd raken gehandicapt na implantatie en moeten meerdere hersteloperaties ondergaan, die uitgevoerd worden door de artsen die de “meshes” ook implanteerden (zo blijven de medici aan het werk en de kosten .. die worden betaald uit het ziektekostenverzekeringspotje).
Nu er zoveel commotie is ontstaan n.a.v. het borstimplantatenschandaal, hopen we dat ook deze groep vrouwen (die slachtoffer is van dezelfde gebrekkige wetgeving) eens gehoord en geholpen gaat worden. En dat dat tot resultaat heeft dat ook DEZE implantaten niet meer ingebracht zullen gaan worden (in een delicaat gebied als de vrouwelijke bekkenbodem). Met onmiddellijke ingang liefst.
Nu PIP dagelijks nieuws is lijkt het ons vrij eenvoudig voor de media en de politiek de parallel te trekken naar de bekkenbodemimplantatenkwestie en deze mee te nemen in hun publicaties en Kamervragen.
Twee vliegen in één klap!

Want media-aandacht (en dan niet van één krant maar van àlle dagbladen) al dan niet in combinatie met vragen van de politiek kunnen soms zelfs de meest ingewikkelde zaken plots in een stroomversnelling doen terechtkomen. Knopen worden sneller doorgehakt. Wat eerst niet kon kan ineens wel.
Het gaat in bekkenbodemimplantatenland niet om een incidentele gebeurtenis, het gaat hier om (kwaliteit van) duizenden vrouwenlevens.  Dus, mag je aannemen: belangrijk genoeg voor iedereen die er weet van heeft, en een vinger in de pap KAN hebben, om iets aan deze ingreep te DOEN.
Media, politici: blijf NIET toekijken hoe steeds meer patiëntes de dupe worden van een ingreep die dikwijls niet eens NODIG is. Accepteer niet dat groepen vrouwen aan de zijlijn terechtkomen van hun leven.
HELP ze liever! Zorg dat deze (vaak onnodige) ingrepen aan banden worden gelegd, of liever nog: worden verboden!!

Nieuws november 2011

Schandaal in de bekkenbodem

ELLEN DE VISSER − 19/11/11, 00:00

Een verzakking is al een ramp. Maar een aantal vrouwen bij wie een matje is ingebracht om die te bedwingen, krijgt zoveel complicaties dat het zo eigenlijk nooit had gemogen.

Ze kan niet meer werken, niet meer fietsen en zelfs wandelen kost soms moeite. Ze heeft voortdurend pijn, ze is incontinent en seks is onmogelijk geworden. Omdat lang zitten problemen kan geven, neemt ze op visite een broodplank mee. Eén voordeel, zegt ze cynisch: ‘Mijn man hoeft in ieder geval niet bang te zijn dat ik vreemdga.’

Sinds Emke de Graaf (51) begin 2008 werd geopereerd aan een verzakking, voelt ze zich nog maar een schaduw van zichzelf. De gynaecoloog bracht haar endeldarm, die na de bevalling van haar kinderen deels in de vagina was gezakt, terug op zijn plek met behulp van een zogeheten mesh, een ondersteunende kunststof mat.

Maar wat de oplossing had moeten worden voor haar voortdurende problemen, werd het begin van invaliditeit: de mat zat te strak en te hoog, waardoor de endeldarm zich onder de mat door opnieuw een weg naar beneden kon banen, naar een nog ellendiger plek.

‘Over poep-, plas- en seksproblemen praat je niet zo makkelijk’, zegt ze monter, en daarom duurde het lang voordat ze op medische forums lotgenoten vond. Maar nu, bijna vier jaar later, vindt ze eindelijk gehoor. Na ernstige klachten van een groep vrouwen is de Inspectie voor de Gezondheidszorg een onderzoek begonnen, in samenwerking met de Britse Inspectiedienst.

Samen met een Belgische lotgenote heeft ze een steunpunt opgericht dat ze schamper Meshed Up hebben genoemd. Ze zegt: ‘Ik ben aan de zijlijn van het leven beland. Die misère moet andere vrouwen bespaard blijven.’

Studies in tal van vakbladen geven geen al te positief beeld over het effect van de meshes. Een Amerikaans onderzoek werd halverwege stopgezet omdat te veel vrouwen complicaties kregen.

De Amerikaanse FDA publiceerde afgelopen zomer een stevige waarschuwing nadat de gezondheidsdienst alle studies had doorgenomen en alle klachten van vrouwen op een rijtje had gezet. De meshes blijken tot serieuze complicaties te leiden en die zijn, zo schrijft de FDA in vetgedrukte letters, niet zeldzaam en reden tot bezorgdheid. Het matje kan na het aanbrengen deels weer naar buiten komen, het kan gaan krimpen, er kan rondom littekenweefsel ontstaan.

De gevolgen kunnen voor sommige vrouwen ‘slopend’ zijn, aldus de FDA. Lang niet altijd zijn hersteloperaties mogelijk of bieden die een oplossing. Honderden Amerikaanse vrouwen hebben al claims ingediend omdat ze niet op de hoogte waren van de risico’s. En dat terwijl volgens de FDA niet is aangetoond dat gebruik betere resultaten oplevert dan de conventionele technieken.

In Nederland worden jaarlijks dertienduizend vrouwen aan een verzakking geopereerd. Lange tijd plachten chirurgen de verzakte organen (blaas, baarmoeder of darm) op te hangen aan het steunweefsel van de bekkenbodem. Zes jaar geleden werden de matjes geïntroduceerd als oplossing voor vrouwen die dat steunweefsel niet meer hebben en een extra stut kunnen gebruiken. Talrijke typen matjes van verschillende fabrikanten kwamen op de markt en volgens sommige gynaecologen is daarbij veel druk uitgeoefend.

Industrie

Ellen Everhardt, gynaecoloog in het Medisch Spectrum Twente en voormalig voorzitter van beroepsvereniging NVOG, schreef vorig jaar in het Nederlands Tijdschrift voor Obstetrie en Gynaecologie een vlammend artikel over de kwestie. De aanvankelijke voorzichtigheid bij het gebruik van matjes – alleen bij vrouwen met een terugkerende verzakking en bij voorkeur in onderzoeksverband – werd ras verlaten, constateert ze, ‘gestimuleerd door de industrie’.

De complicaties van de ingreep blijven volgens haar onderbelicht doordat ‘de introductiesnelheid van nieuwe meshes zowat groter is dan de publicatiesnelheid van artikelen over mesh-complicaties.’

Wat doen de beroepsgroep en de industrie als er claims van patiënten komen?, vraagt ze zich in het artikel af. ‘Je mag van professionals een kritische houding verwachten’, zegt Everhardt desgevraagd. ‘We opereren vrouwen vanwege een verzakking, die vaak vooral ongemak oplevert. Dan kan het toch niet zo zijn dat ze daarvoor pijnklachten in de plaats krijgen?’

Fred Milani, voorzitter van de werkgroep bekkenbodem van de NVOG, zegt dat hij vanwege de verontrustende signalen vorig jaar al met de internationale beroepsgroep om de tafel zat. Twee weken geleden kwamen de Nederlandse experts met een gezamenlijk standpunt. De matjes veroorzaken niet alleen maar ellende, benadrukt Milani. Nederlandse gynaecologen hebben de afgelopen jaren drie studies gedaan bij honderden vrouwen. Daaruit blijkt dat meshes een duurzamer resultaat kunnen geven.

Voorzichtig bewijs van die meerwaarde is er, op korte termijn, alleen bij vrouwen die na een eerste operatie opnieuw een verzakking hebben gekregen (door gebrek aan steunweefsel). Daarom hebben de Nederlandse deskundigen besloten de matjes voortaan slechts bij die groep te gebruiken. Bij vrouwen die voor een eerste ingreep komen, zoals Emke de Graaf, is die winst niet aangetoond. Bij hen mogen de matjes alleen worden gebruikt als sprake is van wetenschappelijk onderzoek.

Milani spreekt van voortschrijdend inzicht. ‘Terugkijkend zijn er dingen niet goed gegaan. Bij sommige vrouwen hadden geen matjes mogen worden gebruikt of is de ingreep niet juist uitgevoerd. We moeten veel selectiever bekijken wie we ermee behandelen.’ Vrouwen moeten voortaan uitgebreid worden geïnformeerd, zegt hij, en ook over de alternatieven worden ingelicht, zoals de wet allang voorschrijft.

Alleen ervaren artsen mogen de ingreep voortaan nog uitvoeren, benadrukt Milani; urogynaecologen heten ze, gynaecologen die zich bezighouden met bekkenbodemproblemen. ‘Zij moeten speciaal zijn getraind en een flink aantal ingrepen onder begeleiding doen voordat ze aantoonbaar kwaliteit kunnen leveren.’ De beroepsgroep wil vanaf begin volgend jaar bovendien de complicaties gaan bijhouden in een speciale landelijke registratie.

De problemen waren te verwachten, zegt gynaecoloog Everhardt. Fabrikanten van medicijnen moeten aan strenge eisen voldoen. Voor medische hulpmiddelen als meshes, gelden minder strikte regels, legt ze uit. En als een hulpmiddel eenmaal is toegelaten op de markt, wordt de procedure voor andere vergelijkbare typen, eenvoudiger. Ook in Groot-Brittannië en de VS is met de kritiek op de matjes de discussie over ontoereikende regelgeving losgebarsten.

Strenge regels

Milani vindt dat de overheid strengere regels moet invoeren voor de toelating van medische hulpmiddelen. In afwachting daarvan heeft zijn beroepsgroep voorwaarden opgesteld voor de introductie van hulpmiddelen in de gynaecologiepraktijk. ‘Fabrikanten moeten dierstudies overleggen en ze moeten zeker honderd patiënt een jaar volgen om veiligheid en efficiency te beoordelen. Ze moeten daarnaast een registratie laten zien van de resultaten van de ingreep bij duizend patiënten wereldwijd.’ De druk van de industrie kan op deze manier worden gepareerd.

De vier herstelingrepen die Emke de Graaf heeft ondergaan, hebben de aangerichte schade niet verholpen. Na een lange zoektocht vond ze een chirurg die het matje durfde te verwijderen. Dat lukte maar gedeeltelijk. Haar verzakking, had op de oude manier verholpen moeten worden, door de darm aan het heiligbeen vast te zetten. Die ingreep is, wrang genoeg, door de restanten van het matje onmogelijk geworden.

Het belang van goede communicatie met de patiënt

23 november 2010

Medische fouten door gebrekkige communicatie met patiënten

Gebrekkige communicatie met patiënten en slechte samenwerking tussen zorgverleners zijn volgens patiënten de belangrijkste oorzaken van medische fouten. Zorgverleners negeren te vaak de signalen die patiënten geven. Als het dan mis gaat had dat in de ogen van de patiënten bijna altijd voorkomen kunnen worden.

Ook worden patiënten na een medisch fout onvoldoende opgevangen. Dit blijkt uit de resultaten van de meldactie van de Nederlandse Patiënten Consumenten Federatie (NPCF) waar ruim drieduizend mensen aan deelnamen.

Luisteren Twee van de drie deelnemers aan de meldactie heeft wel eens meegemaakt dat er bijna of echt iets mis ging in de zorg. Het gaat vooral om gebeurtenissen in het ziekenhuis. Bij een kwart van de deelnemers zelfs met permanent lichamelijk letsel als gevolg. Volgens 85% van de 2000 slachtoffers had de gebeurtenis voorkomen kunnen worden. ‘Als ze maar geluisterd hadden’, en ‘Ik had meer op mijn strepen moeten staan,’ zijn de meest gehoorde antwoorden op de vraag hoe het incident voorkomen had kunnen worden.

Signalen ‘De communicatie met patiënten schiet tekort’, zegt Marjolein de Booys, manager Kwaliteit van de NPCF. ‘Artsen en verpleegkundigen luisteren slecht naar patiënten en het gebeurt te vaak dat er niets met hun signalen wordt gedaan. De patiënt is bang dat er iets niet klopt, en de zorgverlener stelt hem uit een soort automatisme gerust. ‘We hebben alles onder controle’ zeggen ze dan. Als zorgverleners dan niet checken of dat ook echt zo is, gaat het fout.’ De NPCF doet een dringend beroep op zorgverleners. ‘Neem de signalen van de patiënt of zijn naasten serieus. Ook al denk je dat alles klopt, check het dan nog een keer.’

Opletten Zestig procent van de deelnemers vindt dat ze zelf ook moeten opletten dat er geen fouten worden gemaakt. Veel deelnemers melden dat er niks fout ging, juist doordat zij zelf goed hebben opgelet. De Booys: ‘Voor patiënten geldt: vertrouw op je intuïtie, zorg dat de zorgverlener daadwerkelijk nagaat of alles klopt en neem niet te snel genoegen met geruststellingen.’

Opvangen Twee van de drie mensen die een incident hebben meegemaakt zijn niet goed opgevangen door de zorgverleners. Er vond geen gesprek plaats, laat staan dat er excuses werden aangeboden. ‘Dat is echt zorgelijk’, zegt De Booys. ‘Het is al erg genoeg dat zaken niet goed verlopen, maar mensen kunnen dat over het algemeen nog wel begrijpen. De zorg is mensenwerk. Maar dat er daarna geen gesprek plaatsvindt en artsen en verpleegkundigen geen excuses aanbieden, is kwalijk.’ Bron: NPCF

De Standaard België meldt

De Standaard België

Kunststofmatjes: steun voor uitgezakte lijven
donderdag 10 juni 2010
Auteur: H.vd E.

Om steun te verlenen aan verzakkende weefsels en organen maken chirurgen gebruik van meshes: geweven ‘matjes’ of ‘netjes’ uit synthetische, biologische en/of bioafbreekbare materialen.
Dergelijke matjes worden al jaren naar tevredenheid gebruikt bij de behandeling van liesbreuken, incontinentie en aangeboren hartafwijkingen.
Sinds kort maken ook gynaecologen er meer en meer gebruik van, om bekkenbodemproblemen te verhelpen en verzakkingen (van baarmoeder, blaas of darm) te repareren.
De ervaring met de gynaecologische toepassing van kunststofmatjes is nog beperkt.
De jongste jaren zijn enkele nadelen aan het licht gekomen: een (klein) deel van het matje kan zich na inplanting weer naar buiten werken en bloot komen te liggen in de vagina.
Rond het matje kunnen ook littekens ontstaan, waardoor de vagina nauwer wordt, wat pijnlijk is en seks vervelend of onmogelijk kan maken. Ook kunnen matjes krimpen na inplanting, met als gevolg aanhoudende onderbuikpijn, pijnlijke seks of incontinentie.
Soms krijgen vrouwen na inplanting van een matje levensbedreigende complicaties, zoals bloedvergiftiging en orgaanuitval, of moeten ze diverse hersteloperaties ondergaan.

Artikel uit De Standaard juni 2010

 
België
Twijfels aan nut van ‘steunmatje

GEZONDHEID
donderdag 10 juni 2010
Auteur: Hilde Van den Eynde

BRUSSEL – Een nieuwe operatietechniek om verzakte baarmoeders te stutten werd in korte tijd populair. Maar geopereerde vrouwen klagen over hardnekkige infecties, pijnlijke seks en terugkerende verzakkingen. ‘Mogen we concluderen dat de techniek niet deugt?’

Twee jaar geleden kreeg Isabella Mertens (50) uit Sint-Niklaas buikklachten. Onderzoek door haar huisarts bracht een verzakking van haar baarmoeder en blaas aan het licht. De gynaecoloog naar wie ze werd doorverwezen, stelde een operatie voor om de verzakking te ‘liften’.
‘Met een nieuwe techniek waarmee nog maar enkele jaren ervaring was,’ vertelt Mertens, ‘maar waarmee ik mijn baarmoeder zou kunnen behouden’.

De gynaecoloog zou bij Mertens langs vaginale weg een mesh inplanten, een soort kunststof steunmatje uit polypropyleen van vijftig vierkante centimeter. Het zou Mertens’ baarmoeder en blaas weer op de juiste plaats hijsen en de verzakking opheffen. ‘Een complete hangmat, waarvan de eindjes door mijn billen en liezen zouden worden getrokken,’ zo beschrijft Isabella Mertens het systeem. ‘Er konden complicaties optreden, zei de gynaecoloog, zoals een bloeding of een perforatie. Maar die waren zeldzaam.’

Eind december 2008 liet Mertens zich opereren. Maar de ingreep liep niet zoals verhoopt. Mertens kreeg al snel infecties en inwendige bloedingen, die door haar gynaecoloog aanvankelijk niet werden onderkend. ‘Daardoor kreeg ik te laat de juiste medicijnen’, zegt Mertens.

Maar het ergst was de pijn. ‘In mijn liezen, aan mijn zitvlak, binnenin. Ik kon niet zitten, niet bukken, me niet alleen aankleden, niet alleen in of uit bed of de zetel.’
Het matje in haar onderbuik bleek door de chirurg te strak aangespannen te zijn en verkeerd aangehecht, wat de pijn veroorzaakte. ‘Bovendien bleek er na verloop van tijd krimp op het netwerk te zitten, wat de pijnklachten nog verergerde.’ En het rampzaligst van al: al na drie maanden kwam de verzakking terug. ‘Alle pijn was voor niets geweest!’
Ondanks twee hersteloperaties, waarbij het problematische matje zo goed en zo kwaad als dat kon door een andere gynaecoloog werd weggehaald, en waarbij haar baarmoeder alsnog sneuvelde, is Isabella Mertens vandaag nog steeds arbeidsongeschikt als gevolg van haar complicaties. Volgende week ondergaat ze een derde hersteloperatie, dit keer om haar dunne darm en rectum op te hechten, die nu ook zijn verzakt.
‘Door al die ingrepen is in mijn bekkenbodem haast geen steunweefsel over. Ik ben slechter af dan voor mijn eerste operatie.’
Isabella Mertens staat met haar klachten niet alleen. De jongste jaren waarschuwen urogynaecologen hun confraters op conferenties geregeld voor onaangename verrassingen met de kunststofmatjes. Vaktijdschriften als Pelviperineology en International Urogynecological Journal publiceren verontrustende statistieken over complicaties en misgelopen operaties.
‘De baten van de techniek zijn mager’, concludeerde de Terneuzense chirurg Andri Nieuwoudt vorig jaar op een conferentie in Como, op basis van zijn eigen ervaringen met de techniek bij 48 vrouwen. ‘Volgens internationale statistieken moet tot een kwart van de operaties worden overgedaan. Wordt het geen tijd dat we toegeven dat dit een scheefgelopen chirurgisch experiment is geweest?’
Kunststofmatjes voor gynaecologisch gebruik zijn nog niet zo lang op de markt. In 2005 kwam de Prolift van Ethicon (een onderaanneming van Johnson & Johnson) uit, het type dat bij Isabella Mertens werd ingeplant. Inmiddels leveren ook diverse andere bedrijven matjes aan gynaecologen, zoals American Medical Systems, Bard, Tyco en Cook Medical. De matjes werden in korte tijd erg populair, jaarlijks worden in ons land naar schatting vijf- tot zeshonderd stuks ingeplant.
‘Dat is veel voor een medisch hulpmiddel waarover in de vakliteratuur maar weinig gegevens zijn te vinden’, vindt Hendrik Cammu, urogynaecoloog bij het UZ van de VUB in Jette. Volgens hem heeft de industrie die de matjes fabriceert een rol gespeeld bij die snelle marktintroductie.
‘Haar vertegenwoordigers leiden de beroepsgroep op om meshes te plaatsen’, zegt Cammu. ‘Ze komen de eerste keren bij operaties assisteren.’ Daar is op zich niks mis mee, maar dat de techniek zo in geen tijd over ons land verspreid raakte, betreurt Cammu. ‘Janneke en Mieke steken vandaag meshes. Weten ze ook welke complicaties kunnen optreden, kunnen ze die herkennen en adequaat behandelen? De ervaring leert dat zulks niet altijd het geval is.’
Goedkoop zijn de matjes bovendien niet. Een operatie is mét matje 550 euro duurder dan zonder; slechts een deel van die meerkost wordt door de ziekteverzekering terugbetaald. ‘Als de steunmatjes superieure resultaten zouden geven ten opzichte van de klassieke technieken, zijn ze die meerprijs waard’, aldus Cammu. ‘Maar tot nader order heeft geen enkele gerandomiseerde studie hun superioriteit bewezen. Tot dat het geval is, plant ik ze niet in. De bedrijven weten dat, ik heb het hun vertegenwoordigers duidelijk gezegd.’
Op internationale conferenties blijkt geregeld hoe gynaecologen het onderling gloeiend oneens zijn over het nut van de nieuwe implantaten, vertelt Cammu: ‘Aan de ene kant heb je de Fransen, die de technologie hielpen ontwikkelen en die ware mesh-fanaten zijn: zij zetten al een mesh vanaf het moment dat je ze goeiedag zegt. Aan de andere kant heb je de Britten, die radicaal tegen zijn. Dan komt op zo’n bijeenkomst een Franse professor de lof van de meshes zingen, van merveilleux en fantastique en blablabla, waarna zijn Britse collega het spreekgestoelte beklimt en het relaas van de Fransman vervolgens tongue in cheek met de grond gelijkmaakt, zoals alleen een Brit dat kan. Dat geeft aan dat er geen harde gegevens over die dingen voorhanden zijn, anders zou toch geen van beide partijen daarmee wegkomen?’
De vraag is overigens of chirurgen die matjes echt nodig hebben om verzakkingen te herstellen, zegt Hendrik Cammu. ‘Ik vermoed: bijna nooit. Chirurgen hechten zo’n verzakkingenal honderd jaar op, met klassieke technieken die hun deugdelijkheid hebben bewezen. Ze hangen het verzakte orgaan weer vast aan het natuurlijke steunweefsel van de bekkenbodem waarvan het is losgekomen. Alleen bij vrouwen die echt geen steunweefsel meer overhouden, zou zo’n netwerk zijn nut kunnen bewijzen. Maar deugdelijke studies daarnaar ontbreken, dus we weten het niet.’
België heeft geen urogynaecologische vereniging, en dus is er ook geen standpunt van de beroepsgroep waarop artsen zich kunnen steunen, noch richtlijnen over een eventueel zinvol gebruik van meshes. Evenmin hebben artsen een meldingsplicht als er complicaties zijn.
‘We weten daardoor niet hoe het matje zich op lange termijn gedraagt’, zegt Cammu, die pleit voor internationale studies waarin onafhankelijke artsen de voors en tegens van de techniek over een lange periode optekenen, en daarna bepalen onder welke voorwaarden hij eventueel baten oplevert, en bij wie. ‘Een soort Test Aankoop-aanpak, zeg maar. In afwachting daarvan horen vrouwen die een mesh laten plaatsen, te weten dat ze zich onderwerpen aan een techniek die zijn nut nog niet heeft bewezen.’
Volgens de woordvoerster van Johnson en Johnson, die niet met haar naam in de krant wil, volgt het bedrijf de meldingen over complicaties met zijn Prolift-mesh op de voet. ‘Continu zijn we op zoek om onze producten verder te ontwikkelen. Zo hebben we onlangs een versie op de markt gebracht, die nog slechts voor de helft uit polypropyleen bestaat en voor de andere helft uit bioafbreekbaar materiaal. Daardoor blijft de helft minder lichaamsvreemd materiaal in het lichaam achter, wat de kans op verwikkelingen verkleint.’ Overigens zijn complicaties inherent aan elke vorm van chirurgie, legt de woordvoerster uit. ‘Onderzoek heeft uitgewezen dat een operatie met de Prolift in 80 tot 90 procent van de gevallen succes heeft. Slechts in tien tot twintig procent van de gevallen is een hersteloperatie nodig — een enorme vooruitgang ten opzichte van de klassieke techniek, waarmee in een op de drie gevallen een hersteloperatie nodig is.’
‘Dat is firmapraat, hoor’, reageert Hendrik Cammu. ‘Uit gerandomiseerde studies blijkt dat je, als je geopereerd wordt door een bekwaam chirurg, met beide technieken een even grote kans op herval hebt. En overigens zijn die meshes te kort op de markt om uitspraken over herval op de lange termijn te kunnen doen.’
Om juridische redenen is Isabella Mertens een schuilnaam.

Met het oog op implantaten

Het Nieuwsbericht op de site van Exmedica in 2007:

Al in februari 2007 publiceerde de Raad Voor Volksgezondheid en Zorg het nieuwbericht “Met het oog op implantaten”
In dit bericht schrijft men: “Het is eigenlijk van de gekke: op ieder pak, blik, fles etc. waar voedsel in zit staat beschreven welke stoffen er in zitten en bij medicijnen zit een bijsluiter, waar precies op staat wat er in zit en wat de effecten en bijwerkingen kunnen zijn. Deze informatie wordt echter niet standaard gegeven aan patiënten die een implantaat krijgen, terwijl implantaten in beginsel permanent in het lichaam verblijven.”
We schrijven nu 2012. Vijf jaar later is er nog NIETS veranderd. Lees het artikel maar eens! Hoe zullen we over 10 jaar voor staan?

Nieuws van: Raad voor de Volksgezondheid en Zorg (RVZ)
Met het oog op implantaten
Pleidooi voor landelijke registratie van implantaten

De Nederlandse Orthopaedische Vereniging pleit voor een landelijk register voor prothesen. Met zo’n register neemt het inzicht in de effectiviteit en kwaliteit van prothesen toe. Dat is goed voor de patiënt en het bespaart ook nog eens kosten.
Registratie blijkt in Nederland echter moeilijk van de grond te komen. In het verleden is een nationale registratie van implantaten in de plastische chirurgie uitgevoerd, maar die is eind jaren negentig gestaakt omdat de financiering door industrie en verzekeraars werd stopgezet. Het ministerie van VWS heeft de betaling toen tijdelijk voortgezet, onder de voorwaarde dat er een algemeen implantatenregister zou komen; niet alleen voor borstprothesen, maar ook voor heupprothesen, hartklepprothesen etc. Dat is helaas niet gelukt; de registratie van hartklepprothesen is gecontinueerd, maar die van borstprothesen en orthopedische implantaten niet.

Registratie verhoogt het zicht op effectiviteit
Dat is een gemiste kans. Hoewel implantaten alleen op de Europese markt mogen worden gebracht als zij een CE-keurmerk hebben, zegt zo’n keurmerk wel iets over de veiligheid van het product, maar onvoldoende over de effectiviteit. Een landelijke registratie van ingrepen waarbij implantaten worden geplaatst en complicaties die zich daarbij en daarna voordoen kan juist dat inzicht vergroten. In andere landen is een dergelijke registratie al jaren gebruikelijk. Zo publiceren de Zweden elk jaar de klinische effectiviteit van alle implantaten en kwantificeren zij de factoren die deze effectiviteit beïnvloeden. Op die manier kan gerichter worden gekozen tussen verschillende typen prothesen voor een bepaalde aandoening. Als zich problemen voordoen met een prothese stelt zo’n registratie bovendien in staat om de patiëntengroep die deze prothese heeft gekregen snel te identificeren. Denk bijvoorbeeld aan de hartklepprothese van een Amerikaanse producent, waarvan in de jaren negentig aan het licht kwam dat sommige van deze kleppen in het lichaam kunnen breken. Op die manier kan snel en gericht actie worden ondernomen om verdere schade te voorkomen.

Daar mag het niet bij blijven
Wij pleiten niet alleen voor een landelijke registratie van prothesen maar ook voor productinformatie aan de patiënt. Het is eigenlijk van de gekke: op ieder pak, blik, fles etc. waar voedsel in zit staat beschreven welke stoffen er in zitten en bij medicijnen zit een bijsluiter, waar precies op staat wat er in zit en wat de effecten en bijwerkingen kunnen zijn. Deze informatie wordt echter niet standaard gegeven aan patiënten die een implantaat krijgen, terwijl implantaten in beginsel permanent in het lichaam verblijven. Zo weten veel vrouwen niet wat er in borstimplantaten zit, terwijl deze implantaten (chemische) stoffen uitzweten in het lichaam en ook weleens stuk gaan.
Het is dan ook hoog tijd voor een bijsluiter bij implantaten. Daarmee snijdt het mes aan twee kanten: ook dat helpt verdere schade te voorkomen als zich problemen voordoen bij een bepaald implantaat. Het verhoogt het bewustzijn van de patiënt, die dan ook zelf aan de bel kan trekken.

15 Feb 2007
http://www.exmedica.nl/nieuws/2007/02/met-het-oog-op-implantaten